قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ حَمَّادٍ اَللَّحَّامِ قَالَ : أَتَى رَجُلٌ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ إِنَّ فُلاَنا اِبْنَ عَمِّكَ ذَكَرَكَ فَمَا تَرَكَ شَيْئا مِنَ اَلْوَقِيعَةِ وَ اَلشَّتِيمَةِ إِلاَّ قَالَهُ فِيكَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ لِلْجَارِيَةِ اِيتِينِي بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وَ دَخَلَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي يَدْعُو عَلَيْهِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقَالَ يَا رَبِّ هُوَ حَقِّي قَدْ وَهَبْتُهُ وَ أَنْتَ أَجْوَدُ مِنِّي وَ أَكْرَمُ فَهَبْهُ لِي وَ لاَ تُؤَاخِذْهُ بِي وَ لاَ تُقَايِسْهُ ثُمَّ رَقَّ فَلَمْ يَزَلْ يَدْعُو فَجَعَلْتُ أَتَعَجَّبُ .
حماد لحّام گوید:مردی خدمت امام صادق علیه السّلام آمد و عرض کرد:یکی از پسر عموهایت در بارۀ شما حرف می زد، هر حرف زشت و فحشی به زبانش آمد در مورد شما گفت، امام صادق علیه السّلام به کنیزش فرمود:آبی بیاور تا وضو بسازم، وضو گرفت و داخل شد، با خود گفتم:بر علیه او دعا می کند، سپس دو رکعت نماز خواند، بعد فرمود:پروردگارا، من از حقم گذشتم، و تو از من بخشنده تر و بزرگوارتری، او را به من ببخش و مؤاخذه نکن و از گناهش درگذر، سپس گریه کرد و به دعای خویش ادامه داد، به حدّی که من از این جریان در شگفت شدم.