قال الإمام الصادق عليه السلام:
سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَجْرِ اَلْمُؤْمِنَيْنِ إِذَا اِلْتَقَيَا وَ اِعْتَنَقَا فَقَالَ لَهُ إِذَا اِعْتَنَقَا غَمَرَتْهُمَا اَلرَّحْمَةُ فَإِذَا اِلْتَزَمَا لاَ يُرِيدَانِ بِذَلِكَ إِلاَّ وَجْهَهُ وَ لاَ يُرِيدَانِ عَرَضا مِنْ أَعْرَاضِ اَلدُّنْيَا قِيلَ لَهُمَا مَغْفُورٌ لَكُمَا فَاسْتَأْنِفَا فَإِذَا أَقْبَلاَ عَلَى اَلْمُسَاءَلَةِ قَالَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ تَنَحَّوْا عَنْهُمَا فَإِنَّ لَهُمَا سِرّا وَ قَدْ سَرَّ اَللَّهُ عَلَيْهِمَا قَالَ إِسْحَاقُ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَلاَ يُكْتَبُ عَلَيْهِمَا لَفْظُهُمَا وَ قَدْ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مٰا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلاّٰ لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ : قَالَ فَتَنَفَّسَ اِبْنُ رَسُولِ اَللَّهِ ثُمَّ بَكَى حَتَّى اِخْضَلَّتْ لِحْيَتُهُ وَ قَالَ يَا إِسْحَاقُ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِنَّمَا أَمَرَ اَلْمَلاَئِكَةَ أَنْ تَعْتَزِلَ عَنِ اَلْمُؤْمِنَيْنِ إِذَا اِلْتَقَيَا إِجْلاَلا لَهُمَا وَ إِنَّهُ وَ إِنْ كَانَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ لاَ تَكْتُبُ لَفْظَهُمَا وَ لاَ تَعْرِفُ كَلاَمَهُمَا فَإِنَّهُ يَعْرِفُهُ وَ يَحْفَظُهُ عَلَيْهِمَا عَالِمُ اَلسِّرِّ وَ أَخْفَى .
مردی از امام صادق علیه السّلام پرسید:پاداش دو نفر مؤمن که به هم برسند و با هم معانقه کنند چیست؟فرمود:هر گاه آنها با هم معانقه کنند رحمت فراگیرشان شود، و در صورتی که با این کار خود فقط رضای خدا را در نظر داشته باشند، و غرض دنیوی در بین نباشد، به آن دو گفته می شود:خداوند شما را رحمت کرد؛ عمل خود را از سر بگیرید، و هر گاه نزدیک هم آیند تا با هم گفتگو کنند، فرشتگان به همدیگر می گویند:از آنها دور شوید که گفتگوی سرّی دارند، و خداوند سرّ آنها را پنهان دارد. اسحاق گوید:به امام عرض کردم؛ فدایت شوم، آیا برای آنها چیزی نوشته نمی شود، در صورتی که خدای عزّ و جلّ فرموده: هر چه از زبان آنها بیرون شود دو فرشتۀ موکّل می نویسند؟راوی گوید:امام علیه السّلام آهی کشید و اشکش جاری شد، تا حدّی که محاسنش تر شد، و فرمود:ای اسحاق، خداوند تبارک و تعالی به ملائک امر می کند؛ هنگامی که دو مؤمن به هم می رسند به خاطر احترامشان از آن دو فاصله گیرند، این به خاطر بزرگداشت آن دو است، و گرچه فرشتگان چیزی از آنها ثبت نمی کنند و کلامشان را نمی شنوند، و لکن خداوندی که به سخنان و اعمال پنهانی داناست، آن را می داند و حفظ می کند.