قال الإمام الصادق عليه السلام:
لاَ يَنْبَغِي لِمَنْ لَمْ يَكُنْ عَالِماً أَنْ يُعَدَّ سَعِيداً وَ لاَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ وَدُوداً أَنْ يُعَدَّ حَمِيداً وَ لاَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ صَبُوراً أَنْ يُعَدَّ كَامِلاً وَ لاَ لِمَنْ لاَ يَتَّقِي مَلاَمَةَ اَلْعُلَمَاءِ وَ ذَمَّهُمْ أَنْ يُرْجَى لَهُ خَيْرُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ يَنْبَغِي لِلْعَاقِلِ أَنْ يَكُونَ صَدُوقاً لِيُؤْمَنَ عَلَى حَدِيثِهِ وَ شَكُوراً لِيَسْتَوْجِبَ اَلزِّيَادَةَ.
آن کس که دانا نباشد نشاید که خوشبخت شمرده شود و آن کس که مهرورز نباشد نشاید که ستایش گردد و آن کس که شکیبا نباشد نشاید که کامل شمرده شود و آن کس که از سرزنش و نکوهش دانشمندان دوری نگزیند در او امید خیر دنیا و آخرت نرود و خردورز را سزاست که راست گفتار باشد تا سخنش پذیرفته آید و سپاسگزار باشد تا مستوجب فزونی گردد.