قال الإمام الصادق عليه السلام:
اَلْمَعْرُوفُ كَاسْمِهِ وَ لَيْسَ شَيْ ءٌ أَفْضَلَ مِنَ اَلْمَعْرُوفِ إِلاَّ ثَوَابُهُ وَ اَلْمَعْرُوفُ هَدِيَّةٌ مِنَ اَللَّهِ إِلَى عَبْدِهِ وَ لَيْسَ كُلُّ مَنْ يُحِبُّ أَنْ يَصْنَعَ اَلْمَعْرُوفَ إِلَى اَلنَّاسِ يَصْنَعُهُ وَ لاَ كُلُّ مَنْ رَغِبَ فِيهِ يَقْدِرُ عَلَيْهِ وَ لاَ كُلُّ مَنْ يَقْدِرُ عَلَيْهِ يُؤْذَنُ لَهُ فِيهِ فَإِذَا مَنَّ اَللَّهُ عَلَى اَلْعَبْدِ جَمَعَ لَهُ اَلرَّغْبَةَ فِي اَلْمَعْرُوفِ وَ اَلْقُدْرَةَ وَ اَلْإِذْنَ فَهُنَاكَ تَمَّتِ اَلسَّعَادَةُ وَ اَلْكَرَامَةُ لِلطَّالِبِ وَ اَلْمَطْلُوبِ إِلَيْهِ.
نیکی همچو اسمش نیکوست و هیچ چیز بالاتر از نکویی نباشد جز پاداش نکویی؛ و نیکی ارزانی خداوند به بنده اش است و این گونه نباشد که هر که خواهد به مردم نیکی کند بتواند و نه هر که مشتاق نیکی باشد بر آن توانا باشد و نه هر که بر آن تواناست اجازه یابد. پس هر گاه که خداوند بر بنده اش منت نهد شوق و توانایی و اجازه بر نیکی را در او گرد آورد پس اینجاست که نیک بختی و ارجمندی برای خواهنده نیکی و نیکوکار کامل شود.