قال الإمام زين العابدين عليه السلام:
إِنَّ اَلدُّنْيَا قَدِ اِرْتَحَلَتْ مُدْبِرَةً وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ تَرَحَّلَتْ مُقْبِلَةً وَ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا بَنُونَ فَكُونُوا مِنْ أَبْنَاءِ اَلْآخِرَةِ وَ لاَ تَكُونُوا مِنْ أَبْنَاءِ اَلدُّنْيَا فَكُونُوا مِنَ اَلزَّاهِدِينَ فِي اَلدُّنْيَا اَلرَّاغِبِينَ فِي اَلْآخِرَةِ لِأَنَّ اَلزَّاهِدِينَ اِتَّخَذُوا أَرْضَ اَللَّهِ بِسَاطاً وَ اَلتُّرَابَ فِرَاشاً وَ اَلْمَدَرَ وِسَاداً وَ اَلْمَاءَ طِيباً وَ قَرَضُوا اَلْمَعَاشَ مِنَ اَلدُّنْيَا تَقْرِيضاً اِعْلَمُوا أَنَّهُ مَنِ اِشْتَاقَ إِلَى اَلْجَنَّةِ سَارَعَ إِلَى اَلْحَسَنَاتِ وَ سَلاَ عَنِ اَلشَّهَوَاتِ وَ مَنْ أَشْفَقَ مِنَ اَلنَّارِ بَادَرَ بِالتَّوْبَةِ إِلَى اَللَّهِ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ رَاجَعَ عَنِ اَلْمَحَارِمِ وَ مَنْ زَهِدَ فِي اَلدُّنْيَا هَانَتْ عَلَيْهِ مَصَائِبُهَا وَ لَمْ يَكْرَهْهَا وَ إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَعِبَاداً قُلُوبُهُمْ مُعَلَّقَةٌ بِالْآخِرَةِ وَ ثَوَابِهَا وَ هُمْ كَمَنْ رَأَى أَهْلَ اَلْجَنَّةِ فِي اَلْجَنَّةِ مُخَلَّدِينَ مُنَّعَمِينَ وَ كَمَنْ رَأَى أَهْلَ اَلنَّارِ فِي اَلنَّارِ مُعَذَّبِينَ فَأُولَئِكَ شُرُورُهُمْ وَ بَوَائِقُهُمْ عَنِ اَلنَّاسِ مَأْمُونَةٌ وَ ذَلِكَ أَنَّ قُلُوبَهُمْ عَنِ اَلنَّاسِ مَشْغُولَةٌ بِخَوْفِ اَللَّهِ فَطَرْفُهُمْ عَنِ اَلْحَرَامِ مَغْضُوضٌ وَ حَوَائِجُهُمْ إِلَى اَلنَّاسِ خَفِيفَةٌ قَبِلُوا اَلْيَسِيرَ مِنَ اَللَّهِ فِي اَلْمَعَاشِ وَ هُوَ اَلْقُوتُ فَصَبَرُوا أَيَّاماً قِصَاراً لِطُولِ اَلْحَسْرَةِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
به راستی، دنیا کوچیده و پشت کرده و آخرت کوچیده و دارد می آید و هر کدام از آن دو، فرزندانی دارند؛ پس شما از فرزندان آخرت باشید نه از فرزندان دنیا. از آنان باشید که به دنیا تمایلی ندارند و مشتاق آخرت اند؛ زیرا آنان که تمایلی به دنیا ندارند، زمین را سفره و خاک را رختخواب و کلوخ را بالش و آب را عطر خود ساخته اند و گذران زندگی را از دنیا قیچی کرده اند. بدانید هر که مشتاق بهشت است به سوی خوبی ها شتاب گیرد و از شهوتها دست بردارد و هر که از دوزخ ترسد برای توبه کردن از گناهانش به درگاه خدا به سرعت حرکت نماید و از کارهای حرام عقب نشینی کند. هر که تمایلی به دنیا ندارد دشواریهای دنیا بر او آسان گردد و بر او ناخوشایند نباشد. به راستی، خداوند عز و جل بندگانی دارد که دلهایشان به آخرت و ثواب آن آویخته و آنان مانند کسانی اند که بهشتیان را در بهشت، جاودان و غرق در نعمت دیده اند و دوزخیان را در دوزخ گرفتار عذاب. آنان همان کسانی اند که آسیب شان به مردم نمی رسد؛ زیرا دلهایشان آنچنان از خوف الهی لبریز شده که دیگر به فکر آزار مردم نمی افتند و چشم از حرام پوشیده اند و نیازشان به مردم بسیار ناچیز است. معاش اندک را که همان بخور و نمیر باشد از خدا پذیرفته اند و برای رهایی از افسوس دراز روز قیامت بر این چند روز کوتاه دنیا صبر کرده اند.