قال الإمام زين العابدين عليه السلام:
وَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ مَا اَلزُّهْدُ فَقَالَ ع اَلزُّهْدُ عَشَرَةُ أَجْزَاءٍ فَأَعْلَى دَرَجَاتِ اَلزُّهْدِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلْوَرَعِ وَ أَعْلَى دَرَجَاتِ اَلْوَرَعِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلْيَقِينِ وَ أَعْلَى دَرَجَاتِ اَلْيَقِينِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلرِّضَا وَ إِنَّ اَلزُّهْدَ فِي آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اَللَّهِ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ .
مردی از امام سجاد علیه السلام پرسید: زهد چیست؟ امام سجاد علیه السلام فرمود: زهد ده جز دارد: بالاترین درجه زهد، کمترین درجه پارسایی است و بالاترین درجه پارسایی، پایین ترین درجه یقین است و عالی ترین درجه یقین، کمترین درجه خشنودی است. همانا تعریف زهد در یکی از آیات قرآن آمده است: «تا بر آنچه از دست شما رفته اندوهگین نشوید و به سبب آنچه به شما داده است شادمان نگردید» سوره حدید ، آیه 23 .