قال الإمام عليّ عليه السلام:
أَلاَ إِنَّ اَلْأَيَّامَ ثَلاَثَةٌ يَوْمٌ مَضَى لاَ تَرْجُوهُ وَ يَوْمٌ بَقِيَ لاَ بُدَّ مِنْهُ وَ يَوْمٌ يَأْتِي لاَ تَأْمَنُهُ فَالْأَمْسِ مَوْعِظَةٌ وَ اَلْيَوْمَ غَنِيمَةٌ وَ غَدٌ لاَ تَدْرِي مَنْ أَهْلُهُ أَمْسِ شَاهِدٌ مَقْبُولٌ وَ اَلْيَوْمَ أَمِينٌ مُؤَدٍّ وَ غَدٌ يُعَجِّلُ بِنَفْسِكَ سَرِيعَ اَلظَّعْنِ طَوِيلَ اَلْغَيْبَةِ أَتَاكَ وَ لَمْ تَأْتِهِ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَلْبَقَاءَ بَعْدَ اَلْفَنَاءِ وَ لَمْ تَكُنْ إِلاَّ وَ قَدْ وَرِثْنَا مَنْ كَانَ قَبْلَنَا وَ لَنَا وَارِثُونَ بَعْدَنَا فَاسْتَصْلِحُوا مَا تَقْدَمُونَ عَلَيْهِ بِمَا تَظْعَنُونَ عَنْهُ وَ اُسْلُكُوا سُبُلَ اَلْخَيْرِ وَ لاَ تَسْتَوْحِشُوا فِيهَا لِقِلَّةِ أَهْلِهَا وَ اُذْكُرُوا حُسْنَ صُحْبَةِ اَللَّهِ لَكُمْ فِيهَا أَلاَ وَ إِنَّ اَلْعَوَارِيَ اَلْيَوْمَ وَ اَلْهِبَاتِ غَداً وَ إِنَّمَا نَحْنُ فُرُوعٌ لِأُصُولٍ قَدْ مَضَتْ فَمَا بَقَاءُ اَلْفُرُوعِ بَعْدَ أُصُولِهَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّكُمْ إِنْ آثَرْتُمُ اَلدُّنْيَا عَلَى اَلْآخِرَةِ أَسْرَعْتُمْ إِجَابَتَهَا إِلَى اَلْعَرَضِ اَلْأَدْنَى وَ رَحَلَتْ مَطَايَا آمَالِكُمْ إِلَى اَلْغَايَةِ اَلْقُصْوَى تُورِدُ مَنَاهِلَ عَاقِبَتُهَا اَلنَّدَمُ وَ تُذِيقُكُمْ مَا فَعَلَتْ بِالْأُمَمِ اَلْخَالِيَةِ وَ اَلْقُرُونِ اَلْمَاضِيَةِ مِنْ تَغَيُّرِ اَلْحَالاَتِ وَ تَكَوُّنِ اَلْمَثُلاَتِ.
هان به راستی، روزها سه جورند: روزی که گذشت و دیگر امیدی به بازگشت آن نداری، روزی که اینک در آنی ناگزیری آن را سپری سازی و روزی که خواهد آمد و تو از آن خاطر جمع نیستی، دیروز پند است و امروز غنیمت و فردا معلوم نیست که از آن کیست. دیروز گواه دهنده ای است پذیرفتنی و امروز امینی است تحویل دهنده امانت و فردا که پیش توست روز کوچیدن است دارای غیبت طولانی است که تو به نزدش نرفته خود به سراغ تو خواهد آمد. ای مردم جاویدانگی پس پایان یافتن زندگی است. راستش این است که ما وارث گذشتگانیم و آیندگان وارثان ما خواهند بود؛ پس در سایه آنچه که از آن می کوچید به آباد سازی آخرت پردازید. راههای خیر را بپیمایید و از کمی رهروان آن به خود هراس راه ندهید و برخوردار بودن از همراهی خدای خود در آن راهپیمایی را به بوته فراموشی مسپارید. هان امروز روز عاریتهاست و فردا روز بخشش و پاداشهاست. به راستی، ما شاخساران ریشه هایی هستیم که درگذشتند، ریشه که رفت شاخسار هم می رود. ای مردم اگر شما دنیا را بر آخرت ترجیح بدهید، در باره کالای پست زود به او پاسخ داده اید و مرکب آرزوهایتان را بی نهایت تاخته اید، سرانجام شما را به آبشخورهای پشیمانی بکشاند و آنچه را با امت های پیشین و قرنهای گذشته-از دگرگونی حالات و نمونه های عبرت انگیز-کرده به کام شما نیز بریزد.