حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

مَنِ اِسْتَحْكَمَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْ خِصَالِ اَلْخَيْرِ اِغْتَفَرْتُ مَا سِوَاهَا وَ لاَ أَغْتَفِرُ فَقْدَ عَقْلٍ وَ لاَ دِينٍ لِأَنَّ مُفَارَقَةَ اَلدِّينِ مُفَارَقَةُ اَلْأَمْنِ وَ لاَ حَيَاةَ مَعَ مَخَافَةٍ وَ فَقْدَ اَلْعَقْلِ فَقْدُ اَلْحَيَاةِ وَ لاَ يُقَاسُ إِلاَّ بِالْأَمْوَاتِ .

هر گاه در کسی دیدم صفتی از صفات نیک در او ریشه دوانیده؛ از اینکه از دیگر صفات نیک بی بهره است چشم می پوشم، اما هرگز بی خردی و بی دینی او را نمی توانم نادیده بگیرم؛ زیرا جدا شدن از دین، جدا شدن از امنیت است و زندگی در سایه ترس دلپذیر نیست و بی خردی نیز مردن است و بی خرد فقط با مردگان قابل مقایسه است.