قال الإمام الجواد عليه السلام:
فَقَالَ لَهُ أَبُو هَاشِمٍ اَلْجَعْفَرِيُّ فِي يَوْمٍ تَزَوَّجَ أُمَّ اَلْفَضْلِ اِبْنَةَ اَلْمَأْمُونِ يَا مَوْلاَيَ لَقَدْ عَظُمَتْ عَلَيْنَا بَرَكَةُ هَذَا اَلْيَوْمِ فَقَالَ ع يَا أَبَا هَاشِمٍ عَظُمَتْ بَرَكَاتُ اَللَّهِ عَلَيْنَا فِيهِ قُلْتُ نَعَمْ يَا مَوْلاَيَ فَمَا أَقُولُ فِي اَلْيَوْمِ فَقَالَ قُلْ فِيهِ خَيْراً فَإِنَّهُ يُصِيبُكَ قُلْتُ يَا مَوْلاَيَ أَفْعَلُ هَذَا وَ لاَ أُخَالِفُهُ قَالَ ع إِذاً تُرْشَدُ وَ لاَ تَرَى إِلاَّ خَيْراً .
ابو هاشم جعفری گوید: در روزی که امام جواد علیه السلام، ام الفضل دختر مامون را به همسری گرفت، عرض کردم: ای مولای من، خیر و برکت امروز بر ما بزرگ بود. فرمود: ای ابو هاشم در واقع برکات خدا امروز بر ما بزرگ بود. گفتم: آری مولای من، پس امروز چه گویم؟ فرمود: خیر بگو تا خیر نصیبت گردد. گفتم: مولای من، من چنین کنم و بر خلاف این انجام ندهم. فرمود: در این صورت درست می روی و جز خیر نمی بینی.