قال الإمام الکاظم عليه السلام:
يَا بُنَيَّ إِيَّاكَ أَنْ يَرَاكَ اَللَّهُ فِي مَعْصِيَةٍ نَهَاكَ عَنْهَا وَ إِيَّاكَ أَنْ يَفْقِدَكَ اَللَّهُ عِنْدَ طَاعَةٍ أَمَرَكَ بِهَا وَ عَلَيْكَ بِالْجِدِّ وَ لاَ تُخْرِجَنَّ نَفْسَكَ مِنَ اَلتَّقْصِيرِ فِي عِبَادَةِ اَللَّهِ وَ طَاعَتِهِ فَإِنَّ اَللَّهَ لاَ يُعْبَدُ حَقَّ عِبَادَتِهِ وَ إِيَّاكَ وَ اَلْمِزَاحَ فَإِنَّهُ يَذْهَبُ بِنُورِ إِيمَانِكَ وَ يَسْتَخِفُّ مُرُوَّتَكَ وَ إِيَّاكَ وَ اَلضَّجَرَ وَ اَلْكَسَلَ فَإِنَّهُمَا يَمْنَعَانِ حَظَّكَ مِنَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام کاظم علیه السلام به یکی از فرزندانش فرمود: پسر عزیزم، مبادا خداوند تو را در گناهی که از آن نهی فرموده ات، ببیند و مبادا تو را در عبادتی که تو را به آن فرمان داده نیابد و بر تو باد که تلاش کنی و خویشتن را از کوتاهی در عبادت و فرمانبرداری خداوند بر کنار نداری؛ چرا که خداوند آن گونه که حق عبادت اوست، عبادت نمی شود. و از شوخی دوری گزین؛ زیرا آن، روشنی ایمانت را بزداید و از جوانمردی تو بکاهد و از بی قراری و بی حالی دوری گزین؛ زیرا آن دو، تو را از نصیب دنیا و آخرت، باز دارند.