قال الإمام الصادق عليه السلام:
لاَ رَضَاعَ بَعْدَ فِطَامٍ وَ لاَ وِصَالَ فِي صِيَامٍ وَ لاَ يُتْمَ بَعْدَ اِحْتِلاَمٍ وَ لاَ صَمْتَ يَوْمٍ إِلَى اَللَّيْلِ وَ لاَ تَعَرُّبَ بَعْدَ اَلْهِجْرَةِ وَ لاَ هِجْرَةَ بَعْدَ اَلْفَتْحِ وَ لاَ طَلاَقَ قَبْلَ اَلنِّكَاحِ وَ لاَ عِتْقَ قَبْلَ مِلْكٍ وَ لاَ يَمِينَ لِوَلَدٍ مَعَ وَالِدِهِ وَ لاَ لِلْمَمْلُوكِ مَعَ مَوْلاَهُ وَ لاَ لِلْمَرْأَةِ مَعَ زَوْجِهَا وَ لاَ نَذْرَ فِي مَعْصِيَةٍ وَ لاَ يَمِينَ فِي قَطِيعَةٍ.
پس از سپری شدن دوران شیرخوارگی حکم رضاع جاری نمی شود و پیوند روزه به روزه ای دیگر بدون خوردن چیزی باطل است و پس از سن بلوغ یتیمی نباشد و سکوت کردن از هنگام روز تا به شب سزا نباشد و پس از هجرت، بیابان گردی نباشد و پس از فتح مکه، هجرت ارزشی ندارد و طلاق پیش از ازدواج، و آزاد کردن غلام پیش از مالک شدنش معنی ندارد و فرزند را با وجود پدر، و غلام را با وجود مولی و زن را با وجود شوهرش سوگندی نباشد و نمی توان بر گناهی، نذر کرد و سوگند خوردن بر قطع ارتباط خانوادگی صحیح نیست.