حدیث امام صادق (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام الصادق عليه السلام:

إِذَا نَزَلَتْ بِكَ نَازِلَةٌ فَلاَ تَشْكُهَا إِلَى أَحَدٍ مِنْ أَهْلِ اَلْخِلاَفِ وَ لَكِنِ اُذْكُرْهَا لِبَعْضِ إِخْوَانِكَ فَإِنَّكَ لَنْ تُعْدَمَ خَصْلَةً مِنْ أَرْبَعِ خِصَالٍ إِمَّا كِفَايَةً وَ إِمَّا مَعُونَةً بِجَاهٍ أَوْ دَعْوَةً مُسْتَجَابَةً أَوْ مَشُورَةً بِرَأْيٍ.

حسن بن راشد گفت: ابی عبد الله علیه السلام فرمود: اگر به مصیبتی دچار آمدی به هیچ یک از مخالفان شکوه مبر ولی با یکی از برادرانت در میان بگذار که خالی از یکی از فواید چهارگانه نباشد: یا اینکه نیازت را تامین کند و یا با مقامی که دارد تو را یاری کند و یا تو را دعایی مستجاب نماید و یا با نظر خویش مشورتی به تو بدهد.