قال الإمام الصادق عليه السلام:
مِنْ صِحَّةِ يَقِينِ اَلْمَرْءِ اَلْمُسْلِمِ أَنْ لاَ يُرْضِيَ اَلنَّاسَ بِسَخَطِ اَللَّهِ وَ لاَ يَحْمَدَهُمْ عَلَى مَا رَزَقَ اَللَّهُ وَ لاَ يَلُومَهُمْ عَلَى مَا لَمْ يُؤْتِهِ اَللَّهُ فَإِنَّ رِزْقَهُ لاَ يَسُوقُهُ حِرْصُ حَرِيصٍ وَ لاَ يَرُدُّهُ كُرْهُ كَارِهٍ وَ لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ فَرَّ مِنْ رِزْقِهِ كَمَا يَفِرُّ مِنَ اَلْمَوْتِ لَأَدْرَكَهُ رِزْقُهُ قَبْلَ مَوْتِهِ كَمَا يُدْرِكُهُ اَلْمَوْتُ.
در درستی یقین مرد مسلمان همین کافی است که به بهای خشمگیری خداوند بر او، مردم را خشنود نگرداند و آنان را بر چیزی که در واقع خداوند روزی نموده ستایش نکند و آنها را برای آنچه که در واقع خداوند نداده نکوهش نکند؛ چرا که زیاده خواهی، زیاده جو، روزیش را به سویش سرازیر نکند و نخواستن بدخواه، روزی او را بازنگرداند و اگر یکی از شما از روزی اش فرار کند همان گونه که از مرگ فرار می کند بی گمان پیش از مرگش روزیش او را دریابد همان گونه که مرگ او را دریابد.