حدیث امام صادق (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام الصادق عليه السلام:

إِنَّ سُرْعَةَ اِئْتِلاَفِ قُلُوبِ اَلْأَبْرَارِ إِذَا اِلْتَقَوْا وَ إِنْ لَمْ يُظْهِرُوا اَلتَّوَدُّدَ بِأَلْسِنَتِهِمْ كَسُرْعَةِ اِخْتِلاَطِ مَاءِ اَلسَّمَاءِ بِمَاءِ اَلْأَنْهَارِ وَ إِنَّ بُعْدَ اِئْتِلاَفِ قُلُوبِ اَلْفُجَّارِ إِذَا اِلْتَقَوْا وَ إِنْ أَظْهَرُوا اَلتَّوَدُّدَ بِأَلْسِنَتِهِمْ كَبُعْدِ اَلْبَهَائِمِ مِنَ اَلتَّعَاطُفِ وَ إِنْ طَالَ اِعْتِلاَفُهَا عَلَى مِذْوَدٍ وَاحِدٍ .

به راستی شتاب دلبستگی نیکان به یک دیگر هنگام دیدار و اگر چه با زبان مهرورزی نکنند همچون شتاب درهم آمیختن آب های آسمان با آب رودخانه هاست و به راستی دوری دل های بدکاران از یک دیگر هنگام دیدار و اگر چه با زبان اظهار مهرورزی کنند همچون دوری چهارپایان از مهر به یک دیگر است، هر چند مدتی طولانی از یک آخور علف خورند.