گنجینه احادیث

حُبُّ اَلنَّبَاهَةِ رَأْسُ أُسُّ كُلِّ بَلِيَّة

نام آوری خواهی، سر هر بلایی است.

حُبُّ اَلْإِطْرَاءِ وَ اَلْمَدْحِ مِنْ أَوْثَقِ فُرَصِ اَلشَّيْطَان

ستایش و ثناخواهی از محکمترین فرصتهای شیطان است.

إِنَّ مَادِحَكَ لَخَادِعٌ إن مادحك الخاع لِعَقْلِكَ غَاشٌّ لَكَ فِي نَفْسِكَ بِكَاذِبِ اَلْإِطْرَاءِ وَ زُورِ اَلثَّنَاءِ فَإِنْ حَرَمْتَهُ نَوَالَكَ أَوْ مَنَعْتَهُ إِفْضَالَكَ وَسَمَكَ بِكُلِّ فَضِيحَةٍ وَ نَسَبَكَ إِلَى كُلِّ قَبِيحَة

همانا ستایش کنندۀ تو، خودت را بفریبد و با ستایش دروغ و ثنای غلط به تو ناخالصی کند، پس اگر او را از بخشش و نیکی خود بازداری، تو را به هر رسوایی و صفت زشتی نسبت دهد.

أَقْبَحُ اَلصِّدْقِ ثَنَاءُ اَلرَّجُلِ عَلَى نَفْسِه

زشت ترین راستی، ستایش مرد از خویش است.

إِذَا مَدَحْتَ فَاخْتَصِر

هرگاه ستایش کنی، پس کوتاه کن.

كَمْ مِنْ مَغْرُورٍ بِحُسْنِ اَلْقَوْلِ فِيه

بسا فریب خورده ای که علّتش ستایش دیگران از او بوده است.

كَمْ مِنْ مَفْتُونٍ بِالثَّنَاءِ عَلَيْه

بسا شیفته شده ای که علّتش ستایش او بوده است.

كثرة الثّناء ملق يحدث الوّهو و يدني من الغرّة العزّة .

ستایش بسیار، چاپلوسی است که تکبّر آورد و به فریب نزدیک گرداند.

مَنْ مَدَحَكَ فَقَدْ ذَبَحَك

هر که تو را ستایش کند، هر آینه تو را سر بریده است.

إِيَّاكَ أَنْ تُثْنِيَ عَلَى أَحَدٍ بِمَا لَيْسَ فِيهِ فَإِنَّ فِعْلَهُ يَصْدُقُ عَنْ وَصْفِهِ وَ يُكَذِّبُك

بپرهیز از این که کسی را ستایش کنی به آنچه در او نیست، همانا کردار بر اوصافش گواهی دهد و در نتیجه تو را تکذیب کند.

طَلَبُ اَلثَّنَاءِ بِغَيْرِ اِسْتِحْقَاقٍ خُرْق

ستایش خواهی بدون شایستگی، نشانۀ کودنی است.

مَنْ شَكَّرَكَ مِنْ غَيْرِ صَنِيعَةٍ فَلاَ تَأْمَنْ ذَمَّهُ مِنْ غَيْرِ قَطِيعَة

هر که تو را بدون کار نیکی ستایش کند، پس از نکوهش او در امان نیستی بدون این که نیکی را از او بریده باشی.