اَلطَّعَامُ يُؤْكَلُ عَلَى ثَلاَثَةِ أَضْرُبٍ مَعَ اَلْإِخْوَانِ بِالسُّرُورِ وَ مَعَ اَلْفُقَرَاءِ بِالْإِيثَارِ وَ مَعَ أَبْنَاءِ اَلدُّنْيَا بِالْمُرُوءَة
غذا سه گونه خورده می شود، با برادران به شادی، با تنگدستان به ایثار، و با فرزندان روزگار از روی جوانمردی.
اَلْكَرِيمُ يَزْدَجِرُ عَمَّا يَفْتَخِرُ بِهِ اَللَّئِيم
بزرگوار آنچه پستان به آن افتخار می کنند، ناخوش می دارد.
اَلْحَجَرُ اَلْغَصْبُ فِي اَلدَّارِ رَهْنٌ لِخَرَابِهَا
سنگ غصبی در بنای خانه، گرو ویرانی آن است.
الكريم يجفوا إذا عنّف و يلين إذا استعطف.
بزرگوار، دوری کند هر گاه به او درشتی شود و نرمی کند هرگاه از او طلب مهربانی شود.
اَلْكَرِيمُ يَرْفَعُ نَفْسَهُ فِي كُلِّ مَا أَسْدَاهُ عَنْ حُسْنِ اَلْمُجَازَاة
بزرگوار، خویش را برتر از آن می داند که در قبال نیکی خویش، انتظار پاداش برتر داشته باشد.
اَلْكَرِيمُ إِذَا اِحْتَاجَ إِلَيْكَ أَعْفَاكَ وَ إِذَا اِحْتَجْتَ إِلَيْهِ كَفَاك
شخص بزرگوار هرگاه به تو نیازمند شود، تو را معاف دارد و هرگاه تو به او محتاج شوی، نیازت را برآورد.
اَلْجُودُ مِنْ غَيْرِ خَوْفٍ وَ لاَ رَجَاءِ مُكَافَاةٍ حَقِيقَةُ اَلْجُود
حقیقت بخشندگی آن است که نه از ترس باشد و نه به امید بالاتر.
اَلْمَنْعُ اَلْجَمِيلُ أَحْسَنُ مِنَ اَلْوَعْدِ اَلطَّوِيل
منع نیکو بهتر از وعده دراز است.
اُبْذُلْ مَعْرُوفَكَ وَ كُفَّ أَذَاك
نیکی خود را بخشش کن و آزار خود را بازدار.
أَعْطِ مَا تُعْطِيهِ مُعَجَّلا مُهَنَّأ وَ إِنْ مَنَعْتَ فَلْيَكُنْ فِي إِجْمَالٍ وَ إِعْذَار
آنچه می بخشی به سرعت و گوارایی بخش و اگر نمی بخشی به نیکویی و همراه با عذر خواهی باشد.
اُبْذُلْ مَالَكَ لِمَنْ بَذَلَ لَكَ وَجْهَهُ فَإِنَّ بَذْلَ اَلْوَجْهِ لاَ يُوَازِيهِ لاَ يُوَازِنُهُ شَيْء
مال خود را به کسی که از آبروی خود خرج کرده رو انداخته ببخش، همانا آبرو با چیزی همسنگ نیست.
أَفْضَلُ اَلْكَرَمِ إِتْمَامُ اَلنِّعَم
کامل کردن نعمت، فزونترین بخشندگیهاست.