گنجینه احادیث

فِي اِعْتِزَالِ أَبْنَاءِ اَلدُّنْيَا جِمَاعُ اَلصَّلاَح

تمامی نیکی، در دوری از فرزندان دنیاست.

قَدْ نَجَا مَنْ وَحَّد

نجات یافت کسی که تنهایی گزید.

كَيْفَ يَأْنَسُ بِاللَّهِ مَنْ لاَ يَسْتَوْحِشُ مِنَ اَلْخَلْق

چگونه به خداوند آرام گیرد، کسی که از مردم نمی هراسد.

مَنِ اِخْتَبَرَ اِعْتَزَل

کسی که آزموده، دوری می کند.

من اعتزل حسنت زهادته.

کسی که گوشه گیرد، پرهیزگاری او نیکو گردد.

مَنْ عَرِفَ اَلنَّاسَ تَفَرَّد

کسی که مردم را شناسد، تنهایی اختیار کند.

مُلاَزَمَةُ اَلْخَلْوَةِ دَأْبُ اَلصُّلَحَاء

خلوت گزینی، دأب صالحان است.

مُدَاوَمَةُ اَلْوَحْدَةِ أَسْلَمُ مِنْ خُلْطَةِ اَلنَّاس

پایداری در تنهایی، سالمتر از آمیزش با مردم است.

نِعْمَ اَلْعِبَادَةُ اَلْعِزْلَة

گوشه گیری، خوب عبادتی است.

اَلسَّلاَمَةُ فِي اَلتَّفَرُّد

سلامتی در تنهایی است.

اَلْإِيمَانُ شَجَرَةٌ أَصْلُهَا اَلْيَقِينُ وَ فَرْعُهَا اَلتُّقَى وَ نُورُهَا اَلْحَيَاءُ وَ ثَمَرُهَا اَلسَّخَاء

ایمان درختی است که ریشۀ آن یقین، و شاخ و برگ آن پرهیزگاری، و روشنایی آن شرم، و میوۀ آن سخاوت است.

اَلْإِيمَانُ قَوْلٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَان

ایمان، گفتار به زبان و عمل به جوارح است.