گنجینه احادیث

تَضْيِيعُ اَلْمَعْرُوفِ وَضْعُهُ فِي غَيْرِ عَرُوف

نیکی نابجا، تباه کردن آن است.

ظُلْمُ اَلْإِحْسَانِ وَضْعُهُ فِي غَيْرِ مَوْضِعِه

نیکی نابجا، ستم به نیکی کردن است.

ظَلَمَ اَلْمَعْرُوفَ مَنْ وَضَعَهُ فِي غَيْرِ أَهْلِه

هر که به ناشایستگان نیکی کند، به نیکی ستم کرده است.

مَنْ أَسْدَى مَعْرُوفا إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ ظَلَمَ مَعْرُوفَه

هر که به ناشایستگان نیکی کند، به نیکی خود ستم کرده است.

لاَ تَضَعَنَّ مَعْرُوفَكَ عِنْدَ غَيْرِ عَرُوف

با نیکی به ناشایستگان، آن را تباه مسازید.

لاَ خَيْرَ فِي اَلْمَعْرُوفِ إِلَى غَيْرِ عَرُوف

نیکی کردن نابجا، خوبی ندارد.

رَأْسُ اَلرَّذَائِلِ اِصْطِنَاعُ اَلْأَرَاذِل

رأس بدیها، نیکی کردن به فرومایگان است.

شَرُّ اَلْأَفْعَالِ مَا هَدَمَ اَلصَّنِيعَة

بدترین کارها آن است که نیکی را خراب کند.

رَبُّ اَلْمَعْرُوفِ أَحْسَنُ مِنِ اِبْتِدَائِه

سامان دادن کار نیکو، نیکوتر از آغاز کردن آن است.

مَنْ لَمْ يُرَبِّ مَعْرُوفَهُ فَقَدْ ضَيَّعَه

هر که نیکی خود را سامان ندهد آن را تباه کرده.

مَنْ لَمْ يُرَبِّ مَعْرُوفَهُ فَكَأَنَّهُ لَمْ يَصْنَعْه

هر که نیکی خود را سامان ندهد، پس مثل آن است که نیکی نکرده است.

مِنْ أَعْظَمِ اَلْفَجَايِعِ إِضَاعَةُ اَلصَّنَايِع

از بزرگترین مصیبتها، تباه کردن نیکیهاست.