گنجینه احادیث

لاَ بَقَاءَ لِلْأَعْمَارِ مَعَ تَعَاقُبِ اَللَّيْلِ وَ اَلنَّهَار

دوامی برای عمرها نیست با به دنبال آمدن روز و شب.

لاَ تَنْفَعُ اَلْعُدَّةُ إِذَا مَا اِنْقَضَتِ اَلْمُدَّة

آماده شدن سود نمی دهد، آنگاه که فرصت بگذرد.

اِحْفَظْ عُمْرَكَ مِنَ اَلتَّضْيِيعِ لَهُ فِي غَيْرِ اَلْعِبَادَةِ وَ اَلطَّاعَات

عمرت را نگاه دار از تباه نمودن و صرف کردن در غیر عبادت و فرمانبرداری.

اِحْذَرُوا ضِيَاعَ اَلْأَعْمَارِ فِيمَا لاَ يَبْقَى لَكُمْ فَفَائِتُهَا لاَ يَعُود

بپرهیزید از این که تباه نمایید عمر خود را در آنچه برای شما باقی نمی ماند پس آنچه از آن بگذرد، باز نمی گردد.

إِنَّ أَنْفَاسَكَ أَجْزَاءُ عُمْرِكَ فَلاَ تُفْنِهَا إِلاَّ فِي طَاعَةٍ تُزْلِفُك

همانا نفسهای تو، اجزاء عمر توست، پس آن را نابود مساز مگر در فرمانبرداری که تو را به پروردگار نزدیک گرداند.

إِنَّ اَلْمَغْبُونَ مَنْ غُبِنَ عُمْرَهُ وَ إِنَّ اَلْمَغْبُوطَ مَنْ أَنْفَذَ عُمْرَهُ فِي طَاعَةِ رَبِّه

همانا زیان دیده کسی است که در عمر خود زیان برد.و همانا بر کسی غبطه برند که عمرش در طاعت پروردگار می گذرد.

ضِيَاعُ اَلْعُمْرِ بَيْنَ اَلْآمَالِ وَ اَلْمُنَى

تباهی عمر میانۀ امیدها و آرزوها است.

كَفَى بِالرَّجُلِ غَفْلَة أَنْ يُضَيِّعَ عُمْرَهُ فِيمَا لاَ يُنْجِيه

در بی خبری مرد کافی است این که عمرش را در آنچه او را رها نسازد تباه می کند.

طُوبَى لِمَنْ تَجَلْبَبَ بِالْقُنُوعِ وَ تَجَنَّبَ اَلْإِسْرَاف

خوشا به کسی که جامۀ قناعت پوشد و از زیاده روی بپرهیزد.

غَايَةُ اَلاِقْتِصَادِ اَلْقَنَاعَة

قناعت، نهایت میانه روی است.

كُنْ مُؤْمِنا تَقِيّا مُتَقَنِّعا عَفِيفا

بوده باش مؤمن پرهیزگار، قناعت پیشه و پاکدامن.

لَمْ يَتَحَلَّ بِالْقَنَاعَةِ مَنْ لَمْ يَكْتَفِ بِيَسِيرِ مَا وُجِد

به زیور قناعت آراسته نشده کسی که به اندک خویش بسنده نکرده است.