گنجینه احادیث

مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ فَقَدْ كَدَّرَ مَا صَنَعَه

هر که به کار نیک خود منّت گذارد، هر آینه تیره ساخته عمل خویش را.

مَنْ مَنَّ بِإِحْسَانِهِ فَكَأَنَّهُ لَمْ يُحْسِن

هر که به نیکی کردن خود منّت گذارد، مثل آن است که نیکی نکرده است.

مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ أَفْسَدَه

هر که به کار نیک خود منّت گذارد، آن را تباه کرده است.

مِنْ فَضْلِ اَلرَّجُلِ أَنْ لاَ يَمُنَّ بِمَا اِحْتَمَلَهُ حِلْمُه

از فزونی مرد آن است که به آنچه با شکیبایی خود تحمّل کرده، منّت نگذارد.

مَا كُدِّرَتِ اَلصَّنَايِعُ بِمِثْلِ اَلاِمْتِنَان

چیزی مانند منّت گذاشتن، کار نیک را تیره نمی کند.

مَا أَهْنَأَ اَلْعَطَاءَ مَنْ مَنَّ بِه

عطا را گوارا نکرده، کسی که به آن منّت گذارد.

مَا هَنَأَ بِمَعْرُوفِهِ مَنْ كَثُرَ اِمْتِنَانُه

گوارا نساخته نیکی کردن خود را، کسی که بر آن منّت بسیار گذارد.

مَا أَكْمَلَ اَلْمَعْرُوفَ مَنْ مَنَّ بِه

کار نیک خود را کامل نکرده، کسی که به آن منّت گذارد.

مِلاَكُ اَلْمَعْرُوفِ تَرْكُ اَلْمَنِّ بِه

معیار کار نیکو، واگذاری منّت است به آن.

وِزْرُ صَدَقَةِ اَلْمَنَّانِ يَغْلِبُ أَجْرَه

گناه صدقه دهندۀ منّت نهنده، بر پاداش او می چربد.

لا ترجونّ فضل منّان،و لا تأتمن الأحمق و الخوّان.

به بخشش منّت نهنده امید مدار و کودن و خیانتکار را امین مساز.

لاَ صَنِيعَةَ لِلْمُمْتَن

منّت نهنده، کار نیک ندارد.