جستجوی «دنیا»

إِنَّ مَنْ بَاعَ جَنَّةَ اَلْمَأْوَى بِعَاجِلَةِ اَلدُّنْيَا تَعِسَ جِدُّهُ وَ خَسِرَتْ صَفْقَتُه

کسی که بهشت را به دنیای زودرس بفروشد، تلاش او نابود شود و تجارت او زیان نماید.

إِنْ جَعَلْتَ دِينَكَ تَبَعا لِدُنْيَاكَ أَهْلَكْتَ دِينَكَ وَ دُنْيَاكَ وَ كُنْتَ فِي اَلْآخِرَةِ مِنَ اَلْخَاسِرِين

اگر دین خود را دنباله رو دنیای خود قرار دادی، دین و دنیای خود را تباه کردی و در آخرت از زیان دیدگان هستی.

بِئْسَ اَلرَّجُلُ مَنْ بَاعَ دِينَهُ بِدُنْيَا غَيْرِه

کسی که دین خود را به دنیای دیگری بفروشد، بد مردی است.

لَمْ يَنَلْ أَحَدٌ مِنَ اَلدُّنْيَا حَبْرَة إِلاَّ أَعْقَبَتْهُ عَبْرَة

به احدی از دنیا، شادمانی نمی رسد مگر این که به دنبال آن اندوهی است.

لَمْ يَلْقَ أَحَدٌ مِنْ سَرَّاءِ اَلدُّنْيَا بَطْنا إِلاَّ مَنَحَتْهُ مِنْ ضَرَّائِهَا ظَهْرا

از شادمانی دنیا به شکم کسی نخورده مگر این که دنیا از سختی خود به پشت او زده است.

لَمْ تُظِلَّ اِمْرَء مِنَ اَلدُّنْيَا دِيمَةُ رَخَاءٍ إِلاَّ هَتَنَتْ عَلَيْهِ مُزْنَةُ بَلاَء

ابر وسعت و فراخی بر سر مردی سایه نینداخته مگر این که بر او ابر بلا می ریزد.

مَنْ بَلَغَ غَايَةَ مَا يُحِبُّ فَلْيَتَوَقَّعْ غَايَةَ مَا يَكْرَه

کسی که به نهایت آنچه دوست داشته رسیده است پس منتظر رسیدن نهایت آنچه دوست ندارد باشد.

مَنْ عَرَفَ اَلدُّنْيَا لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا أَصَابَه

کسی که دنیا را می شناسد به آنچه به او می رسد، اندوهگین نشود.

مِنَ اَلسَّاعَاتِ تُولَدُ اَلْآفَاتُ اَلْأَوْقَات

از گذشتن ساعتها، آفتها زاییده می شوند.

مِنْ صِحَّةِ اَلْأَجْسَامِ تَوَلُّدُ اَلْأَسْقَام

از تندرستی جسمها، بیماریها زاییده می شوند.

مَا أَقْرَبَ اَلْبُؤْسَ مِنَ اَلنَّعِيمِ وَ اَلْمَوْتَ مِنَ اَلْحَيَاة

چه نزدیک است سختی به نعمت و مرگ به زندگانی.

مَا قَالَ اَلنَّاسُ لِشَيْءٍ طُوبَى إِلاَّ وَ قَدْ خَبَأَ لَهُ اَلدَّهْرُ يَوْمَ سَوْء

مردم به چیزی«خوشا»نگفته اند مگر این که روزگار، برای آن روز بدی را پنهان کرده است.