اَلْقُرْآنُ أَفْضَلُ اَلْهِدَايَتَيْن
قرآن، برترین دو هدایت است.
کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
اَلْقُرْآنُ أَفْضَلُ اَلْهِدَايَتَيْن
قرآن، برترین دو هدایت است.
اِتَّبِعُوا اَلنُّورَ اَلَّذِي لاَ يُطْفَأُ وَ اَلْوَجْهَ اَلَّذِي لاَ يَبْلَى وَ اِسْتَسْلِمُوا وَ سَلِّمُوا لِأَمْرِهِ فَإِنَّكُمْ لَنْ تَضِلُّوا مَعَ اَلتَّسْلِيم
از نوری که خاموشی ندارد و صورتی که پیری ندارد، پیروی کنید.فرمان او را اطاعت کنید و بپذیرید که با قبول فرمان او هرگز گمراه نمی شوید.
إِنَّ هَذَا اَلْقُرْآنَ هُوَ اَلنَّاصِحُ اَلَّذِي لاَ يَغُشُّ وَ اَلْهَادِي اَلَّذِي لاَ يُضِلُّ وَ اَلْمُحَدِّثُ اَلَّذِي لاَ يَكْذِب
بدرستی که این قرآن، پند دهنده ای است که فریب نمی دهد و راهنمایی است که گمراه نمی گرداند و سخنگویی است که دروغ نمی گوید.
مَنِ اِتَّخَذَ قَوْلَ اَللَّهِ دَلِيلا هُدِيَ إِلَى اَلَّتِي هِيَ أَقْوَم
کسی که کلام خدا را راهنمای خویش گیرد، به آنچه محکمتر است هدایت یافته است.
مَا جَالَسَ أَحَدٌ هَذَا اَلْقُرْآنَ إِلاَّ قَامَ بِزِيَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ زِيَادَةٍ فِي هُد ى أَوْ نُقْصَانٍ فِي عَم ى
هیچ کس از شما با قرآن همنشینی نکند، مگر این که با زیادتی یا کاستی برخیزد:زیادتی در راه یافتن، یا کاستی در کوری.
لَنْ تَأْخُذُوا بِمِيثَاقِ اَلْكِتَابِ حَتَّى تَعْرِفُوا اَلَّذِي نَبَذَه
پیمان کتاب را فرا نمی گیرید، مگر این که فردی که آن را ترک کرده است، بشناسید.
إِذَا دَعَاكَ اَلْقُرْآنُ إِلَى خَلَّةٍ جَمِيلَةٍ فَخُذْ نَفْسَكَ بِأَمْثَالِهَا
هرگاه قرآن تو را به اخلاق نیکو فرا خواند، نفس خویش را به امثال آن وادار.
تَمَسَّكْ بِحَبْلِ اَلْقُرْآنِ وَ اِنْتَصِحْهُ وَ حَلِّلْ حَلاَلَهُ وَ حَرِّمْ حَرَامَهُ وَ اِعْمَلْ بِعَزَائِمِهِ وَ أَحْكَامِه
به ریسمان قرآن چنگ زن و پند آن را بپذیر و حلال آن را حلال و حرام آن را حرام شمار و به واجبات و احکام آن عمل نما.
سَلُوا اَللَّهَ اَلْإِيمَانَ وَ اِعْمَلُوا بِمُوجِبِ اَلْقُرْآن
ایمان را از خداوند بخواهید و به قرآن عمل کنید.
مَا آمَنَ بِمَا حَرَّمَهُ اَلْقُرْآنُ مَنِ اِسْتَحَلَّه
به آنچه قرآن حرام گردانیده، ایمان نیاورده است کسی که آن را حلال می داند.
يَأْتِي عَلَى اَلنَّاسِ زَمَانٌ لاَ يَبْقَى مِنَ اَلْقُرْآنِ إِلاَّ رَسْمُهُ وَ لاَ مِنَ اَلْإِسْلاَمِ إِلاَّ اِسْمُهُ مَسَاجِدُهُمْ يَوْمَئِذٍ عَامِرَةٌ مِنَ اَلْبُنَى خَالِيَةٌ عَنِ اَلْهُدَى
روزگاری بر مردم می آید که از قرآن مگر نشانی، و از اسلام مگر نامی نمی ماند، مسجدهای آنان در آن روزگار از جهت ساختمان آباد است، ولی از هدایت تهی می باشد.
قال ع في وصف القرآن:شافع مشفّع و قائل مصدّق
آن حضرت درباره قرآن فرمود:قرآن شفاعت کننده ای است که شفاعت او قبول می شود و گوینده ای است که سخنش تصدیق شده است.