گنجینه احادیث

أَحْوَالُ اَلدُّنْيَا تَتْبَعُ اَلاِتِّفَاقَ وَ أَحْوَالُ اَلْآخِرَةِ تَتْبَعُ اَلاِسْتِحْقَاق

احوال دنیا، پیرو بخت و ناگهانی است و احوال آخرت پیرو شایستگی است.

اَلدُّنْيَا عَرَضٌ حَاضِرٌ يَأْكُلُ مِنْهُ اَلْبَرُّ وَ اَلْفَاجِرُ وَ اَلْآخِرَةُ دَارُ حَقٌّ ٍّ يَحْكُمُ فِيهَا مَلِكٌ قَادِر

دنیا کالایی مهیّا است که از آن نیکوکار و تبهکار می خورد.و آخرت خانۀ حق است که در آن فرمانروای نیرومند حکم می راند.

إن سقم فهو نادم على ترك العمل و إن صحّ أمن مغترّا فاخّر العمل إن دعي إلى حرث الدّنيا عمل و إن دعي إلى حرث الآخرة كسل إن استغنى بطر و فتن إن افتفتقر قنط و وهن إن أحسن إليه جحد و إن أحسن تطاول و امتنّ إن عرضت له معصية واقعها بالاتّكال على التّوبة إن عزم على التّوبة سوّفها و أصرّ على الحوبة إن عوفي ظنّ أن قد تاب إن ابتلي ظنّ و ارتاب إن مرض أخلص و أناب إن صحّ نسي و عاد و اجترى على مظالم العباد إن أمن افتتن لاهيا بالعاجلة فنسي الآخرة و غفل عن المعاد

اگر بیمار شود، از ترک عمل پشیمان گردد و اگر تندرست گردد و دارای ایمنی فریب خورنده، عمل را پس می اندازد.اگر به کشتکاری دنیا خوانده شود تلاش کند و اگر به کشتکاری برای آخرت خوانده شود سستی می کند، اگر توانگر گردد بد مستی کند و به فتنه افتد و اگر درویش و نیازمند شود نومید و ناتوان گردد، اگر به او نیکی شود ناسپاسی کند و اگر نیکی نماید سرفرازی کند و منّت گذارد، اگر گناهی به او ارائه شود به اعتماد توبه و بازگشت، خود را به آن بیامیزد، و هر آنگاه ارادۀ توبه نماید، آن را به تأخیر می اندازد و بر گناه ایستادگی می کند.اگر تندرستی داده شود، گمان می کند که توبه نموده است و اگر گرفتار شود بدگمان شده و شک می کند، اگر بیمار شود اخلاص می ورزد و به خدا باز می گردد و اگر تندرست شود خدا را فراموش می کند و بر می…

ثَوَابُ اَلْآخِرَةِ يُنْسِي مَشَقَّةَ اَلدُّنْيَا

پاداش آخرت، سختی دنیا را از یاد می برد.

حَلاَوَةُ اَلْآخِرَةِ تُذْهِبُ مَضَاضَةَ شَقَاءِ اَلدُّنْيَا

شیرینی آخرت، درد بدبختی دنیا را می برد.

إنّ اليوم عمل و لا حساب و غدا حساب و لا عمل

همانا امروز روز عمل است نه شماره، و فردا روز شماره است نه عمل.

فِي اَلدُّنْيَا عَمَلٌ وَ لاَ حِسَاب

دنیا جایگاه عمل است، نه شماره.

فِي اَلْآخِرَةِ حِسَابٌ وَ لاَ عَمَل

آخرت محل شماره است نه عمل.

يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِلَى كَمْ تُوعَظُونَ وَ لاَ تَتَّعِظُونَ فَكَمْ قَدْ وَعَظَكُمُ اَلْوَاعِظُونَ وَ حَذَّرَكُمُ اَلْمَحْذُرُونَ وَ زَجَرَكُمُ اَلزَّاجِرُونَ وَ بَلَّغَكُمُ اَلْعَالِمُونَ وَ عَلَى سَبِيلِ اَلنَّجَاةِ دَلَّكُمُ اَلْأَنْبِيَاءُ وَ اَلْمُرْسَلُونَ وَ أَقَامُوا عَلَيْكُمُ اَلْحُجَّةَ وَ أَوْضَحُوا لَكُمُ اَلْمَحَجَّةَ فَبَادِرُوا اَلْعَمَلَ وَ اِغْتَنِمُوا اَلْمَهَلَ فَإِنَّ اَلْيَوْمَ عَمَلٌ وَ لاَ حِسَابَ وَ غَدا حِسَابٌ وَ لاَ عَمَلَ وَ سَيَعْلَمُ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُون

ای مردم:تا کی پند داده شوید و پند نگیرید؟ چه بسیار شما را پند دهندگان، پند داده اند و ترسانندگان، ترسانیده اند، و منع کنندگان، شما را باز داشته اند و دانشمندان به شما رسانیده اند، و به راه رهایی و رستگاری انبیاء و رسولان شما را راهنمایی نموده اند و حجّت را برای شما بر پا داشته اند و راه روشن را برای شما آشکار نموده اند؛ پس به عمل پیشی گیرید و درنگ را غنیمت شمارید، همانا امروز عمل است و شماره ای نیست و فردا شماره است و عمل نمی باشد. و به زودی ستمگران خواهند دانست به چه جایگاهی باز خواهند گشت .

طُوبَى لِمَنْ ذَكَرَ اَلْمَعَادَ فَاسْتَكْثَرَ مِنَ اَلزَّاد

خوشا بر کسی که یاد روز بازگشت نماید پس توشه را بسیار نماید.

عجبت لمن عرف أنّه منتقل عن دنياه كيف لا يحسن التّزوّة لأخراه

در شگفتم از کسی که می داند از دنیا انتقال می یابد چگونه برای آخرت خود توشه نیکو بر نمی گیرد؟

لِيَكُنْ زَادُكَ اَلتَّقْوَى

توشۀ خود را، پرهیزگاری قرار ده.