عَلَيْكَ بِالاِسْتِعَانَةِ بِإِلَهِكَ وَ اَلرَّغْبَةِ إِلَيْهِ فِي تَوْفِيقِكَ وَ تَرْكِكَ كُلَّ شَائِنَةٍ شَائِبَةٍ أَوْلَجَتْكَ فِي شُبْهَةٍ أَوْ أَسْلَمَتْكَ إِلَى ضَلاَلَة
همواره از خدای خویش یاری خواه و از او تقاضای توفیق نما تا تو را از زشتیهایی که در تو شبهه اندازد بازدارد و یا تو را از گمراهی سالم نگه دارد.
كَيْفَ يَتَمَتَّعُ بِالْعِبَادَةِ مَنْ لَمْ يُعِنْهُ اَلتَّوْفِيق
چگونه از عبادت بهره می برد کسی که توفیق او را یار نگردد؟
كَمَا أَنَّ اَلْجِسْمَ وَ اَلظِّلَّ لاَ يَفْتَرِقَانِ كَذَلِكَ اَلدِّينُ وَ اَلتَّوْفِيقُ لاَ يَفْتَرِقَان
همان سان که جسم و سایه از هم جدا نشوند، دین و توفیق نیز از یکدیگر جدا نگردند.
اِسْتِفْسَادُ استفاد اَلصَّدِيقِ مِنْ عَدَمِ اَلتَّوْفِيق
تباه خواهی دوست، از نبود توفیق است.
تَوَخَّ رِضَا اَللَّهِ وَ تَوَقَّ سَخَطَهُ وَ زَعْزِعْ قَلْبَكَ بِخَوْفِه
خشنودی پروردگار را طلب کن و از خشم او بپرهیز و دلت را از ترس خدا بلرزان.
تَحَرَّ رِضَى اَللَّهِ وَ تَجَنَّبْ سَخَطَهُ فَإِنَّهُ لاَ يَدَ لَكَ بِنَقِمَتِهِ وَ لاَ غِنَى بِكَ عَنْ مَغْفِرَتِهِ وَ لاَ مَلْجَأَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ إِلَيْه
طلب خشنودی خدا کن و از خشم او بپرهیز، پس همانا دستی نیست تا تو را از انتقام او باز دارد، از آموزش او بی نیاز نیستی و تو را جز به سوی او پناهی نیست.
رِضَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ أَقْرَبُ غَايَةٍ تُدْرَك
خشنودی خداوند سبحان نزدیکترین انجامی است که دریافت می شود.
شُغِلَ مَنْ كَانَتِ اَلنَّجَاةُ وَ مَرْضَاةُ اَللَّهِ مَرَامَه
کسی که آرمان او رستگاری و خشنودی خداوند است، دارای پیشه است.
فِي رِضَى اَللَّهِ غَايَةُ اَلْمَطْلُوب
خشنودی خداوند، سرانجام خواسته هاست.
مَا أَعْظَمَ حِلْمَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ عَنْ أَهْلِ اَلْعِنَادِ وَ مَا أَكْثَرَ عَفْوَهُ عَنْ مُسْرِفِي اَلْعِبَاد
چه عظیم است بردباری خداوند بر دشمنان و چه بسیار است گذشت او از بندگان اسراف کننده.
تَوَقَّ سَخَطَ مَنْ لاَ يُنْجِيكَ إِلاَّ طَاعَتُهُ وَ لاَ يُرْدِيكَ إِلاَّ مَعْصِيَتُهُ وَ لاَ يَسَعُكَ إِلاَّ رَحْمَتُهُ وَ اِلْتَجِىءْ إِلَيْهِ وَ تَوَكَّلْ عَلَيْه
بپرهیز از خشم کسی که جز اطاعتش تو را رستگار نمی کند و جز نافرمانی او تو را هلاک نمی گرداند و جز رحمت او گنجایش گناه تو را ندارد، به او پناه بر و بر او اعتماد کن.
إِيَّاكَ أَنْ تُحِبَّ أَعْدَاءَ اَللَّهِ أَوْ تُصْفِيَ وُدَّكَ لِغَيْرِ أَوْلِيَاءِ اَللَّهِ فَإِنَّ مَنْ أَحَبَّ قَوْما حُشِرَ مَعَهُم
مبادا که دشمنان خدا را دوست بداری، یا محبّتت را برای غیر دوستان خدا برگزینی؛ پس همانا کسی که گروهی را دوست بدارد، با آنها محشور شود.