قال رسول الله صلى الله عليه و آله

گنجینه احادیث

کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.

۱٬۲۰۸ حدیث · صفحه ۲۸ از ۱۰۱

قُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مَا كَانَ بَدْءُ أَمْرِكَ قَالَ دَعْوَةُ أَبِي إِبْرَاهِيمَ وَ بُشْرَى عِيسَى اِبْنِ مَرْيَمَ وَ رَأَتْ أُمِّي أَنَّهُ خَرَجَ مِنْهَا شَيْ ءٌ أَضَاءَتْ مِنْهُ قُصُورُ اَلشَّامِ .

ابی امامه گوید: رسول خدا را عرض کردم: یا رسول الله آغاز کار شما از چه شروع شد؟ فرمود: از دعای پدرم حضرت ابراهیم و مژده عیسی بن مریم و خوابی که مادرم دید که نوری از او بیرون آمد که بر کاخهای شام درخشیدن گرفت.

الخصال، ج 2، ص 177

مَنِ اِسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا وَ صَلَّى صَلاَتَنَا وَ أَكَلَ ذَبِيحَتَنَا فَلَهُ مَا لَنَا وَ عَلَيْهِ مَا عَلَيْنَا.

رسول خدا(ص)فرمود: هر کس که رو بقبله ما کند و نماز را به ترتیبی که ما میخوانیم بخواند و از گوشت حیوانی که ما سر بریده باشیم بخورد در سود و زیان ما شریک خواهد بود.

الخصال، ج 2، ص 177

اَلْهَدْيُ اَلصَّالِحُ وَ اَلسَّمْتُ اَلصَّالِحُ وَ اَلاِقْتِصَادُ جُزْءٌ مِنْ خَمْسَةٍ وَ أَرْبَعِينَ جُزْءاً مِنَ اَلنُّبُوَّةِ.

رسول خدا(ص)فرمود: رفتار شایسته و قیافه شایسته و میانه روی یک چهل و پنجم از مقام نبوت است.

الخصال، ج 2، ص 178

اَلْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ.

رسول خدا(ص)فرمود: حقیقت ایمان آنست که دل بشناسد و زبان اقرار و اعتراف کند و اعضا تن به لوازم آن عمل کنند.

الخصال، ج 2، ص 178

سَأَلْتُ اَلرِّضَا ع عَنِ اَلْإِيمَانِ فَقَالَ اَلْإِيمَانُ عَقْدٌ بِالْقَلْبِ وَ لَفْظٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْجَوَارِحِ لاَ يَكُونُ اَلْإِيمَانُ إِلاَّ هَكَذَا .

ابی الصلت هروی گوید: از امام رضا پرسیدم حقیقت ایمان چیست؟ فرمود: عقیده ایست در دل و گفتاری در زبان و کرداری است با اعضا و جوارح بدن حقیقت ایمان نیست مگر این چنین.

الخصال، ج 2، ص 178

اَلْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ.

امام هشتم از پدران بزرگوارش روایت فرموده است که رسول خدا فرمود ایمان عبارت است از شناسایی دل و اقرار زبان و کردار اعضا و جوارح بدن.

الخصال، ج 2، ص 179

ثَلاَثَةٌ لاَ يَدْخُلُونَ اَلْجَنَّةَ مُدْمِنُ خَمْرٍ وَ مُدْمِنُ سِحْرٍ وَ قَاطِعُ رَحِمٍ وَ مَنْ مَاتَ مُدْمِنَ خَمْرٍ سَقَاهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ نَهَرِ اَلْغُوطَةِ قِيلَ وَ مَا نَهَرُ اَلْغُوطَةِ قَالَ نَهَرٌ يَجْرِي مِنْ فُرُوجِ اَلْمُومِسَاتِ يُؤْذِي أَهْلَ اَلنَّارِ رِيحُهُنَّ .

رسول خدا(ص)فرمود: سه کس به بهشت نروند دایم الخمر و کسی که همیشه بسحر و جادو مشغول باشد و کسی که از خویشان خود قطع رابطه کند و هر کس با حالت دایم الخمری بمیرد خداوند از نهر غوطه در گلویش ریزد عرض شد نهر غوطه چیست؟ فرمود: از میان پاهای زنان ناپاک و هرجایی جویی روان می شود که بوی گندش دوزخیان را آزار دهد.

الخصال، ج 2، ص 179

ثَلاَثَةٌ لاَ يَدْخُلُونَ اَلْجَنَّةَ اَلسَّفَّاكُ لِلدَّمِ وَ شَارِبُ اَلْخَمْرِ وَ مَشَّاءٌ بِنَمِيمَةٍ.

امام صادق(ع)فرمود: سه کس به بهشت نروند خونریز و شرابخوار و کسی که رفتارش سخن چینی است.

الخصال، ج 2، ص 180

مَنْ ثَكِلَ ثَلاَثَةً مِنْ صُلْبِهِ فَاحْتَسَبَهُمْ عَلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَجَبَتْ لَهُ اَلْجَنَّةُ .

رسول خدا(ص)فرمود: کسی که داغ مرگ سه فرزند خود را به بیند و آنان را به حساب خدای عز و جل منظور بدارد و بی تابی نکند بهشت رفتن برای او حتمی است.

الخصال، ج 2، ص 180

يَا أَنَسُ أَسْبِغِ اَلْوُضُوءَ تَمُرُّ عَلَى اَلصِّرَاطِ مَرَّ اَلسَّحَابِ أَفْشِ اَلسَّلاَمَ يَكْثُرْ خَيْرُ بَيْتِكَ أَكْثِرْ مِنْ صَدَقَةِ اَلسِّرِّ فَإِنَّهَا تُطْفِئُ غَضَبَ اَلرَّبِّ عَزَّ وَ جَلَّ.

انس بن مالک گوید: روزی رسول خدا فرمود: ای انس وضو را کامل بگیر و آب را بهمه اعضای وضو برسان تا از پل صراط همانند ابر بگذری و سلام را آشکارا بگو تا خیر و برکت خانه است زیاده شود و صدقه پنهانی بسیار بده که صدقه به پنهانی دادن آتش خشم پروردگار عز و جل را خاموش میکند

الخصال، ج 2، ص 180

كَانَ بَيْنَ طَالِبٍ وَ عَقِيلٍ عَشْرُ سِنِينَ وَ بَيْنَ عَقِيلٍ وَ جَعْفَرٍ عَشْرُ سِنِينَ وَ بَيْنَ جَعْفَرٍ وَ عَلِيٍّ ع عَشْرُ سِنِينَ وَ كَانَ عَلِيٌّ ع أَصْغَرَهُمْ .

ابن عباس گوید: میان طالب و عقیل ده سال و میان عقیل و جعفر ده سال و میان جعفر و علی ده سال فاصله بود و علی علیه السلام از همه برادرها کوچکتر بود.

الخصال، ج 2، ص 181

قُلْتُ لِأَبِي إِسْحَاقَ مَتَى ذَلَّ اَلنَّاسُ قَالَ حِينَ قُتِلَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ ع وَ اُدُّعِيَ زِيَادٌ وَ قُتِلَ حُجْرُ بْنُ عَدِيٍّ .

عمر بن بشر همدانی گوید: ابی اسحق را گفتم: کی مردم خوار شدند؟ گفت: هنگامی که حسین بن علی کشته شد و زیاد را معاویه بن ابی سفیان برادر خویش خواند و حجر بن عدی کشته شد.

الخصال، ج 2، ص 181
Esc
↑ ↓ جابه‌جاییEnter باز کردن/ یا Ctrl K از هر صفحه