گنجینه احادیث

مَا أَفَادَ اَلْعِلْمُ مَنْ لَمْ يَفْهَمْ لاَ يَعْلَمُ وَ لاَ نَفَعَ اَلْحِلْمُ مَنْ لَمْ يَحْلُم

کسی که دانش را درک نکرده است، نتواند ببخشد و کسی که خود بردبار نباشد دیگری را بردبار نتواند کرد.

لَيْسَ اَلْوَهْمُ كَالْفَهْم

پنداشتن مانند درک کردن نیست.

لِأَهْلِ اَلْفَهْمِ تَصَرُّفُ اَلْأَقْوَال

برای اهل درک، سخنان برگردانیده می شود.

مَا اِفْتَقَرَ مَنْ مَلَكَ فَهْما

کسی که دارای درک است نیازمند نگردد.

مَنْ تَفَهَّمَ اِزْدَاد

هر کس درک کند، طلب زیادتی کند.

إِنَّ اَلنَّفْسَ حَمْضَةٌ وَ اَلْأُذُنَ مَجَّاجَةٌ فَلاَ تَجُبَّ فَهْمَكَ بِالْإِلْحَاحِ عَلَى قَلْبِكَ فَإِنَّ لِكُلِّ عُضْوٍ مِنَ اَلْبَدَنِ اِسْتِرَاحَة

نفس دارای اشتها و گوش پس زننده است.پس با زیادی سؤال از دل خود، ادراک خویش را قطع منما، چون برای هر عضوی از بدن، آسایشی لازم است.

أَحْسَنُ اَلصَّمْتِ مَا كَانَ عَنِ اَلزَّلَل

نیکوترین سکوت، خاموشی از لغزش مردم است.

أَحْمَدُ مِنَ اَلْبَلاَغَةِ اَلصَّمْتُ حِينَ لاَ يَنْبَغِي اَلْكَلاَم

ستوده تر از بلاغت، سکوت است، آنگاه که سخن گفتن شایسته نیست.

إِنَّمَا يَسْتَحِقُّ اِسْمَ اَلصَّمْتِ اَلْمُضْطَلِعُ بِالْإِجَابَةِ وَ إِلاَّ فَالْعَيُّ بِهِ أَوْلَى

همانا کسی که به پاسخ توانا است سزاوار نام سکوت است، و گرنه نام ناتوان بر او شایسته تر است.

إِذَا غُلِبْتَ عَلَى اَلْكَلاَمِ فَإِيَّاكَ أَنْ تُغْلَبَ عَلَى اَلسُّكُوت

هر گاه در سخن گفتن شکست خوردی، بپرهیز از این که در سکوت نیز شکست خوری.

إِذَا تَكَلَّمْتَ بِالْكَلِمَةِ مَلَكَتْكَ وَ إِذَا أَمْسَكْتَهَا مَلَكْتَهَا

آنگاه که سخنی گویی، مالک تو گردد و اگر سکوت کنی، تو مالک آن باشی.

رُبَّ كَلاَمٍ جَوَابُهُ اَلسُّكُوت

بسا سخنی که پاسخ آن سکوت است.