جستجوی «دنیا»

إنّ اليوم عمل و لا حساب و غدا حساب و لا عمل

همانا امروز روز عمل است نه شماره، و فردا روز شماره است نه عمل.

فِي اَلدُّنْيَا عَمَلٌ وَ لاَ حِسَاب

دنیا جایگاه عمل است، نه شماره.

فِي اَلْآخِرَةِ حِسَابٌ وَ لاَ عَمَل

آخرت محل شماره است نه عمل.

يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِلَى كَمْ تُوعَظُونَ وَ لاَ تَتَّعِظُونَ فَكَمْ قَدْ وَعَظَكُمُ اَلْوَاعِظُونَ وَ حَذَّرَكُمُ اَلْمَحْذُرُونَ وَ زَجَرَكُمُ اَلزَّاجِرُونَ وَ بَلَّغَكُمُ اَلْعَالِمُونَ وَ عَلَى سَبِيلِ اَلنَّجَاةِ دَلَّكُمُ اَلْأَنْبِيَاءُ وَ اَلْمُرْسَلُونَ وَ أَقَامُوا عَلَيْكُمُ اَلْحُجَّةَ وَ أَوْضَحُوا لَكُمُ اَلْمَحَجَّةَ فَبَادِرُوا اَلْعَمَلَ وَ اِغْتَنِمُوا اَلْمَهَلَ فَإِنَّ اَلْيَوْمَ عَمَلٌ وَ لاَ حِسَابَ وَ غَدا حِسَابٌ وَ لاَ عَمَلَ وَ سَيَعْلَمُ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُون

ای مردم:تا کی پند داده شوید و پند نگیرید؟ چه بسیار شما را پند دهندگان، پند داده اند و ترسانندگان، ترسانیده اند، و منع کنندگان، شما را باز داشته اند و دانشمندان به شما رسانیده اند، و به راه رهایی و رستگاری انبیاء و رسولان شما را راهنمایی نموده اند و حجّت را برای شما بر پا داشته اند و راه روشن را برای شما آشکار نموده اند؛ پس به عمل پیشی گیرید و درنگ را غنیمت شمارید، همانا امروز عمل است و شماره ای نیست و فردا شماره است و عمل نمی باشد. و به زودی ستمگران خواهند دانست به چه جایگاهی باز خواهند گشت .

طُوبَى لِمَنْ ذَكَرَ اَلْمَعَادَ فَاسْتَكْثَرَ مِنَ اَلزَّاد

خوشا بر کسی که یاد روز بازگشت نماید پس توشه را بسیار نماید.

عجبت لمن عرف أنّه منتقل عن دنياه كيف لا يحسن التّزوّة لأخراه

در شگفتم از کسی که می داند از دنیا انتقال می یابد چگونه برای آخرت خود توشه نیکو بر نمی گیرد؟

لِيَكُنْ زَادُكَ اَلتَّقْوَى

توشۀ خود را، پرهیزگاری قرار ده.

مَنْ أَيْقَنَ بِالنُّقْلَةِ تَأَهَّبَ لِلرَّحِيل

کسی که به انتقال یقین دارد، برای سفر آماده می شود.

مَنْ وُفِّقَ لِرَشَادِهِ تَزَوَّدَ لِمَعَادِه

کسی که به راه راست، توفیق داده شود، برای روز بازگشت خود توشه برگیرد.

مَنْ أَيْقَنَ بِالْمَعَادِ اِسْتَكْثَرَ مِنَ اَلزَّاد

کسی که به روز بازگشت یقین دارد، توشه را بسیار نماید.

إِنَّ مِنَ اَلْفَسَادِ إِضَاعَةَ اَلزَّاد

همانا از تباهی است، نابود نمودن توشۀ آخرت.

من الفساد إضاعة الزّاد

از تباهی، نابود نمودن توشه است.