گنجینه احادیث

شيئان لا يعرف قدرهما إلاّ من سلبهما الغنى و القدرة.

قدر دو چیز تا گرفته نشود، دانسته نشود:توانگری و توانایی.

فَوْتُ اَلْغِنَى غَنِيمَةُ اَلْأَكْيَاسِ وَ حَسْرَةُ اَلْحَمْقَى

از دست رفتن دارایی، برای زیرکان غنیمت، و برای کودن، حسرت است.

كَمْ مِنْ غَنِيٍّ يُسْتَغْنَى عَنْه

بسا توانگری که به او نیازی نباشد.

كُنْ وَصِيَّ نَفْسِكَ وَ اِفْعَلْ فِي مَالِكَ مَا تُحِبُّ أَنْ يَفْعَلَهُ فِيهِ غَيْرُك

خود وصیّ خویش باش.و در دارایی ات انجام بده آنچه را دوست داری دیگری پس تو انجام دهد.

لَنْ يَذْهَبَ مِنْ مَالِكَ مَا وَعَظَكَ وَ حَازَ لَكَ اَلشُّكْر

از دست نرفته از دارایی ات، آنچه تو را پند داده و برای تو سپاس فراهم کرده است.

مَنْ تَفَاقَرَ اِفْتَقَر

هر که خود را به ناداری زند، نادار شود.

مَنْ كَرُمَ عَلَيْهِ عِرْضُهُ هَانَ عَلَيْهِ اَلْمَال

هر که آبرویش را گرامی بدارد، دارایی را کوچک شمارد.

ما أحسن تواضع الأغنياء للفقراء طلبا لما عند اللّه سبحانه و ما أحسن تيه الفقراء على الأغنياء اتّكالا على اللّه سبحانه.

چه نیکوست فروتنی توانگران در برابر تهیدستان به امید ثواب پروردگار، و چه نیکوست وقار تهیدستان در برابر توانگران با توکّل به خداوند.

لاَ تُضَيِّعَنَّ مَالَكَ فِي غَيْرِ مَعْرُوف

هرگز دارایی ات را با صرف در غیر نیکی، ضایع مکن.

لاَ يَكُنِ اَلْمَضْمُونُ لَكَ طَلَبُهُ أَوْلَى بِكَ مِنَ اَلْمَفْرُوضِ عَلَيْكَ عَمَلُه

طلب آنچه برای تو ضمانت شده مراد روزی است سزاوارتر از آن چه بر تو انجام آن واجب شده نیست.

لاَ تَصْرِفْ مَالَكَ فِي اَلْمَعَاصِي فَتَقْدَمَ عَلَى إِلَى رَبِّكَ بِلاَ عَمَل

دارایی ات را در گناه صرف مکن، که بدون عمل بر خدایت وارد شوی.

إِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِي أَمْوَالِ اَلْأَغْنِيَاءِ أَقْوَاتَ اَلْفُقَرَاءِ فَمَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلاَّ بِمَا مَنَعَ غَنِيٌّ وَ اَللَّهُ سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِك

همانا خداوند، روزی تهیدستان را در دارایی توانگران قرار داده.پس تهیدستی گرسنه نمی ماند مگر آن که توانگری خسیسی کند و خداوند از این عمل آنها بازخواست می کند.