امام جعفر صادق (علیه السلام)
عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ : دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ مَا يَمْنَعُكُمْ مِنَ اَلْكِتَابَةِ إِنَّكُمْ لَنْ تَحْفَظُوا حَتَّى تَكْتُبُوا إِنَّهُ خَرَجَ مِنْ عِنْدِي رَهْطٌ مِنْ أَهْلِ اَلْبَصْرَةِ سَأَلُونِي عَنْ أَشْيَاءَ فَكَتَبُوهَا .
ابو بصیر گوید:بر امام صادق علیه السّلام وارد شدم، حضرت فرمود:چه چیز شما را از نوشتن باز داشته؟شما هرگز بدون نوشتن چیزی را حفظ نخواهید کرد، گروهی از اهل بصره از من سؤالهایی پرسیدند سپس آن را نوشتند و رفتند.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اِحْتَفِظُوا بِكُتُبِكُمْ فَسَوْفَ تَحْتَاجُونَ إِلَيْهَا.
امام صادق علیه السّلام فرمود:نوشته های خود را نگهدارید، زیرا در آینده نزدیک به آن نیازمند خواهید شد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اُكْتُبْ وَ بُثَّ عِلْمَكَ فِي إِخْوَانِكَ فَإِنْ مِتَّ فَأَوْرِثْ كُتُبَكَ بَنِيكَ فَإِنَّهُ يَأْتِي عَلَى اَلنَّاسِ زَمَانُ هَرْجٍ مَا يَأْنِسُونَ إِلاَّ بِكُتُبِهِمْ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:بنویس و علمت را در میان برادرانت منتشر ساز، اگر مرگت فرا رسید آنها را به پسرانت میراث ده، زیرا برای مردم زمان فتنه و آشوب می رسد که در آن هنگام جز به کتابهایشان انس نگیرند.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلْقَلْبُ يَتَّكِلُ عَلَى اَلْكِتَابَةِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:دل بر نوشته تکیه می کند.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَعْرِبُوا حَدِيثَنَا فَإِنَّا قَوْمٌ فُصَحَاءُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:حدیث ما را درست بخوانید، زیرا ما مردمی فصیح هستیم.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلتَّوَاصُلُ بَيْنَ اَلْإِخْوَانِ فِي اَلْحَضَرِ اَلتَّزَاوُرُ وَ فِي اَلسَّفَرِ اَلتَّكَاتُبُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:پیوند میان برادران دینی در حضور، دیدار و در سفر به نامه نوشتن است.
عَنِ اَلْعِيصِ بْنِ أَبِي اَلْقَاسِمِ قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلتَّسْلِيمِ عَلَى أَهْلِ اَلْكِتَابِ فِي اَلْكِتَابِ قَالَ تُكْتَبُ سَلاَمٌ عَلىٰ مَنِ اِتَّبَعَ اَلْهُدىٰ : وَ فِي آخِرِهِ سَلاٰمٌ عَلَى اَلْمُرْسَلِينَ. وَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ : .
عیص بن قاسم گوید:از امام صادق علیه السّلام در بارۀ سلام کردن بر اهل کتاب در نامه پرسیدم، فرمود:این طور نوشته می شود:سلام بر کسی که پیرو هدایت است، و در آخرتش نوشته شود:سلام بر مرسلین، و حمد و ستایش مخصوص پروردگار جهانیان است.
عَنْ ذَرِيحٍ قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلتَّسْلِيمِ عَلَى اَلْيَهُودِيِّ وَ اَلنَّصْرَانِيِّ وَ اَلرَّدِّ عَلَيْهِمْ فِي اَلْكِتَابِ فَكَرِهَ ذَلِكَ .
ذریح گوید:از امام صادق علیه السّلام در بارۀ سلام کردن بر یهودی و نصرانی و جواب سلام در نامه به آنان پرسیدم، حضرت اظهار ناخشنودی کردند.
عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لاَ تَدَعْ كِتَابَةَ بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ : فِي اَلْكِتَابِ وَ إِنْ كَانَ بَعْدَهُ شِعْرٌ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:در نامه؛ نوشتن بسم اللّٰه الرحمن الرحیم. را وامگذار، گرچه پس از آن شعری باشد.
عَنْ هَارُونَ مَوْلَى آلِ أَبِي جَعْدَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اُكْتُبْ بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ : مِنْ أَجْوَدِ كِتَابَتِكَ وَ لاَ تَمُدَّ اَلْبَاءَ حَتَّى تَرْفَعَ اَلسِّينَ.
امام صادق علیه السّلام فرمود: بسم اللّٰه الرحمن الرحیم. را با بهترین خط خود بنویس، و باء را نکش تا سین کشیده شود.
عَنِ اِبْنِ حَكِيمٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لاَ بَأْسَ بِابْتِدَاءِ اَلرَّجُلِ بِاسْمِ صَاحِبِهِ فِي اَلصَّحِيفَةِ قَبْلَ اِسْمِهِ.
حضرت صادق علیه السّلام فرمود:مانعی ندارد که شخصی در نامه اش اسم رفیقش را قبل از نام خود بنویسد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِذَا كَتَبَ أَحَدُكُمْ فِي حَاجَةٍ فَلْيَقْرَأْ آيَةَ اَلْكُرْسِيِّ وَ آخِرَ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَإِنَّهُ أَنْجَحُ لِلْحَاجَةِ.
امام صادق علیه السّلام از قول پدران بزرگوارش از امیر المؤمنین علیه السّلام نقل کرده که فرمود:هر گاه یکی از شمایان برای حاجتی نامه ای نوشت، باید آیة الکرسی و آخر سورۀ بنی اسرائیل را بخواند، زیرا حاجتش زودتر بر آورده شود.
