امام جعفر صادق (علیه السلام)
مَا أَنْعَمَ اَللَّهُ عَلَى عَبْدٍ بِنِعْمَةٍ بَالِغَةً مَا بَلَغَتْ فَحَمِدَ اَللَّهَ عَلَيْهَا إِلاَّ كَانَ حَمْدُهُ لِلَّهِ أَفْضَلَ مِنْ تِلْكَ اَلنِّعْمَةِ وَ أَعْظَمَ وَ أَوْزَنَ.
خداوند نعمتی هر چند بزرگ و بسیار به بنده ای ندهد و او بر آن نعمت سپاس نگزارد جز آنکه سپاسگزاری او برای خدا برتر و بزرگتر و سنگین تر از آن نعمت باشد.
مَنْ أَنْعَمَ اَللَّهُ عَلَيْهِ بِنِعْمَةٍ فَعَرَفَهَا بِقَلْبِهِ وَ جَهَرَ بِحَمْدِ اَللَّهِ عَلَيْهَا فَفَرَغَ مِنْهَا حَتَّى يُؤْمَرَ لَهُ بِالْمَزِيدِ.
اسحاق بن عمار گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: ای اسحاق خداوند بر بنده ای نعمتی عطا ننموده که او آن نعمت را بشناسد و خدا را آشکارا به خاطر آن سپاس گوید و فارغ شود جز آنکه به افزودن آن نعمت دستور داده شود.
