سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع يَقُولُ إِذَا تَابَ اَلْعَبْدُ اَلْمُؤْمِنُ تَوْبَةً نَصُوحاً َحَبَّهُ اَللَّهُ فَسَتَرَ عَلَيْهِ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ قُلْتُ وَ كَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ قَالَ يُنْسِي مَلَكَيْهِ مَا كَتَبَا عَلَيْهِ مِنَ اَلذُّنُوبِ وَ أَوْحَى اَللَّهُ إِلَى جَوَارِحِهِ اُكْتُمِي عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ وَ أَوْحَى إِلَى بِقَاعِ اَلْأَرْضِ اُكْتُمِي عَلَيْهِ مَا كَانَ يَعْمَلُ عَلَيْكِ مِنَ اَلذُّنُوبِ فَيَلْقَى اَللَّهَ حِينَ يَلْقَاهُ وَ لَيْسَ شَيْ ءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِالذُّنُوبِ .
معاویه بن وهب گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: چون بنده مومن توبه ای نصوح و راست کند خداوند او را دوست بدارد و گناهانش را در دنیا و آخرت بپوشاند. عرض کردم: چگونه گناهانش را می پوشاند؟ فرمود: گناهان را از یاد فرشتگانی که آنها را می نوشتند ببرد و بر اعضای پیکرش دستور دهد که گناهانش را کتمان کنید و بر مکان هایی از زمین که در آنها مرتکب گناه شده دستور دهد که گناهان او را نهان دارید؛ پس آن بنده خداوند را در حالی دیدار کند که چیزی نیست که به ناچیزترین گناه علیه او گواهی دهد