مَن عَرَفَ فاطِمَةَ حَقَّ مَعرِفَتِها فَقَد أدرَکَ لَیلَةَ القَدرِ
هر که فاطمه را، آن گونه که سزاوار است، بشناسد، بی تردید شب قدر را درک کرده است.
امام جعفر صادق (علیه السلام)
مَن عَرَفَ فاطِمَةَ حَقَّ مَعرِفَتِها فَقَد أدرَکَ لَیلَةَ القَدرِ
هر که فاطمه را، آن گونه که سزاوار است، بشناسد، بی تردید شب قدر را درک کرده است.
اَلصَّومُ فَوهٌ لا یتَکلَّمُ اِلاّ بِالخَیرِ
روزه داری(در حکم) دهانی است که جز به خیر سخن نگوید.
ثَلَاثَةٌ مَنْ تَمَسَّک بِهِنَّ نَالَ مِنَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ بُغْیتَهُ مَنِ اعْتَصَمَ بِاللَّهِ وَ رَضِی بِقَضَاءِ اللَّهِ وَ أَحْسَنَ الظَّنَّ بِاللَّه.
سه چیز است هر کس به آنها چنگ زند، به خواسته های دنیا و آخرت خود می رسد: 1.به ریسمان الهی چنگ زند 2.به آنچه خداوند برای او می پسندد راضی باشد. 3.نسبت به خداوند متعال خوش گمان باشد.
یَومُ النَّیروزِ هُوَ الیَومُ الَّذی یَظهَرُ فیهِ قائِمُنا أهلَ البَیتِ؛
نوروز، روزی است که قائم ما اهل بیت در آن ظهور می کند.
اِزرَعُوا و اغرِسُوا وَ اللّه ما عَمِلَ النّاسُ عَمَلاً اَجَلَّ وَ لا أطیبَ مِنهُ؛
کشت کنید و درخت بنشانید؛ به خدا قسم آدمیان کاری برتر و پاک تر از این نکرده اند.
اِنَّمَا سُمِّيَتِ اَلزَّهْرَاءَ لِأَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَهَا مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ .
به این علت زهرا نام گذارده شد که خداوند-عز و جل-آن بانو را از نور با عظمت خود آفرید.
مَنْ سَبَّحَ تَسْبِيحَ فَاطِمَةَ ع قَبْلَ أَنْ يَثْنِيَ رِجْلَيْهِ مِنْ صَلاَةِ اَلْفَرِيضَةِ غُفِرَ لَهُ وَ يَبْدَأُ بِالتَّكْبِيرِ .
هر که بعد از نماز واجب و قبل از آنکه روی از قبله برگرداند، خداوند متعال را به تسبیح حضرت فاطمه علیها السلام مورد تقدیس قرار دهد و تسبیح را با الله اکبر آغاز نماید، خداوند او را مورد عفو و بخشش قرار می دهد.
تَسْبِيحُ اَلزَّهْرَاءِ فَاطِمَةَ ع فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ صَلاَةِ أَلْفِ رَكْعَةٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ .
تسبیح فاطمه زهرا علیها السلام بعد از نماز واجب در نزد من محبوبتر است از هزار رکعت نماز در هر روز.
مَنْ سَبَّحَ تَسْبِيحَ فَاطِمَةَ ع فَقَدْ ذَكَرَ اَللَّهَ اَلذِّكْرَ اَلْكَثِيرَ .
هر کس خداوند را با تسبیح فاطمه زهرا علیها السلام ذکر بگوید، ذکر کثیر گفته است.
إِنَّ لِلَّهِ حَرَماً وَ هُوَ مَکةُ وَ لِرَسُولِهِ حَرَماً وَ هُوَ الْمَدِینَةُ وَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ حَرَماً وَ هُوَ الْکوفَةُ وَ لَنَا حَرَماً وَ هُوَ قُمُّ وَ سَتُدْفَنُ فِیهِ امْرَأَةٌ مِنْ وُلْدِی تُسَمَّی فَاطِمَةَ مَنْ زَارَهَا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ؛
خدا را حرمی است و آن مکه است، پیامبر را حرمی است و آن مدینه است، امیرالمومنین را حرمی است و آن کوفه است و برای ما حرمی است و آن قم است و در آن خانمی از فرزندان من به نام فاطمه دفن خواهد شد، هرکس وی را زیارت کند پاداشش بهشت خواهد بود.
«وَ اللَّهِ لَتُمَحَّصُن؛ و اللَّهِ لَتُمَیَّزُنَّ؛ و اللَّهِ لَتُغَرْبَلُنَّ؛ حتَّی لَایَبْقَی مِنْکُمْ إِلَّا الْأَنْدَر»
به خدا سوگند شما خالص می شوید؛ به خدا سوگند شما از یکدیگر جدا می شوید؛ به خدا سوگند شما غربال خواهید شد؛ تا اینکه از شما شیعیان باقی نمی ماند جز گروه بسیار کم و نادر.
لَیلَةُ ثَلاثٍ و عِشرینَ اللَّیلَةُ الَّتی یفرَقُ فیها کلُّ أمرٍ حَکیمٍ، وَ فیها یَکتَبُ وَفدُ الحاجِّ وَ ما یَکونُ مِنَ السَّنَةِ إلَی السَّنَةِ؛
شب بیست و سوم، شبی است که در آن هر کار حکمت آمیزی فیصله می یابد. در آن شب، گروه حاجیان و آنچه از این سال تا سال آینده خواهد شد، نوشته می شوند.