جستجوی «علم»

يَا ذَرِيحُ لَوْ لاَ أَنَّا نَزْدَادُ لَأَنْفَدْنَا .

ذریح گوید: امام صادق علیه السلام بمن فرمود: ای ذریح اگر ما افزایش علمی نیابیم، بی علم بمانیم.

لَيْسَ يَخْرُجُ شَيْ ءٌ مِنْ عِنْدِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَتَّى يَبْدَأَ بِرَسُولِ اَللَّهِ ص ثُمَّ بِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع ثُمَّ بِوَاحِدٍ بَعْدَ وَاحِدٍ لِكَيْلاَ يَكُونَ آخِرُنَا أَعْلَمَ مِنْ أَوَّلِنَا .

امام صادق علیه السلام فرمود: چیزی(از علم)از نزد خدای عز و جل خارج نشود، جز اینکه برسول خدا صلی الله علیه و آله آغاز شود، سپس بامیر المومنین علیه السلام رسد و سپس بامامان دیگر، یکی پس از دیگری تا امام آخر از امام اول عالمتر نباشد.

كُنْتُ أَنَا وَ أَبُو بَصِيرٍ وَ يَحْيَى اَلْبَزَّازُ وَ دَاوُدُ بْنُ كَثِيرٍ فِي مَجْلِسِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع إِذْ خَرَجَ إِلَيْنَا وَ هُوَ مُغْضَبٌ فَلَمَّا أَخَذَ مَجْلِسَهُ قَالَ يَا عَجَباً لِأَقْوَامٍ يَزْعُمُونَ أَنَّا نَعْلَمُ اَلْغَيْبَ مَا يَعْلَمُ اَلْغَيْبَ إِلاَّ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَقَدْ هَمَمْتُ بِضَرْبِ جَارِيَتِي فُلاَنَةَ فَهَرَبَتْ مِنِّي فَمَا عَلِمْتُ فِي أَيِّ بُيُوتِ اَلدَّارِ هِيَ قَالَ سَدِيرٌ فَلَمَّا أَنْ قَامَ مِنْ مَجْلِسِهِ وَ صَارَ فِي مَنْزِلِهِ دَخَلْتُ أَنَا وَ أَبُو بَصِيرٍ وَ مُيَسِّرٌ وَ قُلْنَا لَهُ جُعِلْنَا فِدَاكَ سَمِعْنَاكَ وَ أَنْتَ تَقُولُ…

سدیر گوید: من و ابو بصیر و یحیای بزاز و داود بن کثیر در مجلس نشسته بودیم که امام صادق علیه السلام با حالت خشم وارد شد، چون در مسند خویش قرار گرفت فرمود: شگفتا از مردمی که گمان میکنند ما غیب میدانیم کسی جز خدای عز و جل غیب نمیداند. من میخواستم فلان کنیزم را بزنم، او از من گریخت و من ندانستم که در کدام اطاق منزل پنهان شده است. سدیر گوید: چون حضرت از مجلس برخاست و بمنزلش رفت، من و ابو بصیر و میسر، خدمتش رفتیم و عرض کردیم: قربانت گردیم، آنچه در باره کنیزت فرمودی، شنیدیم و ما میدانیم که شما علم زیادی دارید و علم غیب را بشما نسبت ندهیم ؟ . -فرمود: ای سدیر مگر تو قرآن را نمیخوانی؟ عرضکردم: چرا، فرمود: در آنچه از کتاب خدای-عز و جل-خوانده یی؟ این آیه(40 سوره 27)را دیده ای؟ «مردیکه بکتاب دانشی داشت؛…

سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنِ اَلْإِمَامِ يَعْلَمُ اَلْغَيْبَ فَقَالَ لاَ وَ لَكِنْ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَعْلَمَ اَلشَّيْ ءَ أَعْلَمَهُ اَللَّهُ ذَلِكَ .

عمار ساباطی گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم که آیا امام غیب میداند؟ فرمود: نه، ولی هر گاه بخواهد چیزی را بداند خدا آن را باو بیاموزد.

إِنَّ اَلْإِمَامَ إِذَا شَاءَ أَنْ يَعْلَمَ عُلِّمَ .

امام صادق علیه السلام فرمود: امام هر گاه خواهد بداند، بداند.

إِنَّ اَلْإِمَامَ إِذَا شَاءَ أَنْ يَعْلَمَ أُعْلِمَ.

و فرمود: امام هر گاه خواهد بداند، بوی اعلام شود.

إِذَا أَرَادَ اَلْإِمَامُ أَنْ يَعْلَمَ شَيْئاً أَعْلَمَهُ اَللَّهُ ذَلِكَ.

و فرمود: هر گاه امام بخواهد چیزی را بداند، خدا آن را(بوسیله الهام یا روح القدس) بوی اعلام کند.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مِنْ أَيْنَ أَصَابَ أَصْحَابَ عَلِيٍّ مَا أَصَابَهُمْ مَعَ عِلْمِهِمْ بِمَنَايَاهُمْ وَ بَلاَيَاهُمْ قَالَ فَأَجَابَنِي شِبْهَ اَلْمُغْضَبِ مِمَّنْ ذَلِكَ إِلاَّ مِنْهُمْ فَقُلْتُ مَا يَمْنَعُكَ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ ذَلِكَ بَابٌ أُغْلِقَ إِلاَّ أَنَّ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ صَلَوَاتٌ عَلَيْهِمَا فَتَحَ مِنْهُ شَيْئاً يَسِيراً ثُمَّ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ أُولَئِكَ كَانَتْ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ أَوْكِيَةٌ .

ابو بصیر گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چرا باصحاب علی علیه السلام مصیبت ها رسید با وجود آنکه از مرگ و مصیبت خود آگاه بودند؟ حضرت بمانند شخص خشمگین بمن جوابداد: آن مصیبت ها تنها از ناحیه خودشان بآنها رسید، عرضکردم: قربانت گردم مانع شما چیست؟ (که مرگ و مصیبت اصحاب خود را بآنها نمی گویید؟ )فرمود: این دریست بسته شده، تنها حسین بن علی صلوات الله علیهما اندکی از آن را گشود(که در شب عاشورا شهادت و مصیبت اصحابش را بآنها خبر داد)سپس فرمود ای ابا محمد: اصحاب آن حضرت بر دهان خود لجام و بندی داشتند.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مَتَى يَعْرِفُ اَلْأَخِيرُ مَا عِنْدَ اَلْأَوَّلِ قَالَ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ تَبْقَى مِنْ رُوحِهِ .

یکی از اصحاب گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چه زمانی امام پسین بآنچه نزد امام پیشین است آگاه می شود؟ فرمود: در آخرین دقیقه یی که از روح او باقی مانده است.

يَعْرِفُ اَلَّذِي بَعْدَ اَلْإِمَامِ عِلْمَ مَنْ كَانَ قَبْلَهُ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ تَبْقَى مِنْ رُوحِهِ.

امام صادق علیه السلام میفرمود: جانشین امام، بعلم امام پیش از خود را در آخرین دقیقه یی که از روح او باقی مانده آگاه می شود.

قُلْتُ لَهُ اَلْإِمَامُ مَتَى يَعْرِفُ إِمَامَتَهُ وَ يَنْتَهِي اَلْأَمْرُ إِلَيْهِ قَالَ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ مِنْ حَيَاةِ اَلْأَوَّلِ .

یکی از اصحاب گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چه زمانی امام، امامت و رسیدن امر را بخود میفهمد؟ فرمود: در آخرین دقیقه زندگی امام پیشین.

قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ اِتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ ءٍ قَالَ اَلَّذِينَ آمَنُوا اَلنَّبِيُّ ص وَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ ذُرِّيَّتُهُ اَلْأَئِمَّةُ وَ اَلْأَوْصِيَاءُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَلْحَقْنَا بِهِمْ وَ لَمْ نَنْقُصْ ذُرِّيَّتَهُمُ اَلْحُجَّةَ اَلَّتِي جَاءَ بِهَا مُحَمَّدٌ ص فِي عَلِيٍّ ع وَ حُجَّتُهُمْ وَاحِدَةٌ وَ طَاعَتُهُمْ وَاحِدَةٌ.

امام صادق علیه السلام در باره آیه«کسانی که ایمان آوردند و فرزندانشان هم در ایمان از آنها پیروی کردند، فرزندانشان را بایشان ملحق کنیم و از عملشان چیزی کمشان ندهیم(یعنی بحساب فرزندانشان نگذاریم)«-21 سوره 52-»فرمود: کسانی که ایمان آوردند، پیغمبر صلی الله علیه و آله و امیر المومنینند، و فرزندان او، ایمه و اوصیا صلوات الله علیهم باشند که خدا فرماید: بآنها ملحق میکنیم و حجتی را که محمد صلی الله علیه و آله در باره علی آورد، نسبت باولادش کاهش ندهیم و حجت همه یکی است و طاعتشان هم یکی است.