قال الإمام حسين عليه السلام

احادیث امام حسین (ع)

امام حسین (علیه السلام)

مَنْ نَفَّسَ کرْبَةَ مُؤْمِن فَرَّجَ اللهُ عَنْهُ کرْبَ الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ.

هرکس گره ای از مشکلات مؤمنی باز کند و مشکلش را برطرف نماید، خداوند متعال مشکلات دنیا و آخرت او را اصلاح می نماید.

بحارالأنوار: ج 75، ص 121، ح 4

مَنْ عَبَدَاللهَ حَقَّ عِبادَتِهِ، آتاهُ اللهُ فَوْقَ أمانیهِ وَ کفایَتِهِ

هرکس خداوند متعال را با صداقت و خلوص، عبادت و پرستش نماید خدای متعال او را به بهترین آرزوهایش می رساند و امور زندگیش را تأمین می نماید.

بحارالأنوار: ج 68، ص 183، ح 44

إعْمَلْ عَمَلَ رَجُل یَعْلَمُ أنّه مأخُوذٌ بِالاْجْرامِ، مُجْزی بِالاْحْسانِ.

کارها و أمور خود را همانند کسی تنظیم کن و انجام ده که می داند و مطمئن است که در صورت خلاف تحت تعقیب قرار می گیرد و مجازات خواهد شد. و در صورتی که کارهایش صحیح باشد پاداش خواهد گرفت.

بحارالأنوار: ج 75، ص 127، ح 10

النّاسُ عَبیدُالدُّنْیا، وَ الدّینُ لَعِبٌ عَلی ألْسِنَتِهِمْ، یَحُوطُونَهُ ما دارَتْ بِهِ مَعائِشَهُمْ، فَإذا مُحِصُّوا بِالْبَلاء قَلَّ الدَّیّانُونَ

افراد جامعه بنده و تابع دنیا هستند و مذهب، بازیچه زبانشان گردیده است و برای إمرار معاش خود، دین را محور قرار داده اند و سنگ اسلام را به سینه می زنند. پس اگر بلائی (همانند خطرـ مقام و ریاست، جان، مال، فرزند و موقعیّت، …) انسان را تهدید کند، خواهی دید که دین داران واقعی کمیاب خواهند شد.

بحارالأنوار: ج 75، ص 116، ح 2

مَن حاوَلَ اَمراً بِمَعصِیَةِ اللهِ کانَ اَفوَتُ لِما یَرجو و اَسرَعُ لِما یَحذَرُ؛

کسی که بخواهد از راه گناه به مقصدی برسد، دیرتر به آروزیش می رسد و زودتر به آنچه می ترسد گرفتار می شود.

بحارالانوار، ج78، ص120

مَن حاوَلَ اَمراً بمَعصِیَهِ اللهِ کانَ اَفوَتَ لِما یَرجُو وَ اَسرَعَ لِمَجئ مَا یَحذَرُ؛

آن که در کاری که نافرمانی خداست بکوشد امیدش را از دست می دهد و نگرانی ها به او رو می آورد.

بحارالانوار، ج 3، ص 397

مُجالَسَةِ أهلِ الدِنَاءَة شَر، وَ مُجَالَسَةِ أَهلِ الفُسُوقِ ریبَة

همنشینی با افراد پست ناپسند است و همدمی گناهکاران موجب بدبینی مردم و از دست دادن اعتماد و اعتبار است.

مجلسی، بحارالانوار، ج78، ص 122

اِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللّه رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجّارِ، وَ اِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللّه رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ، وَ اِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللّه شُكْراً فَتِلْكَ عِبادَةُ الاْحْرارِ، وَ هِىَ اَفْضَلُ العِبادَةِ؛

گروهی خدا را با علاقه(به پاداش) پرستش می کنند، این عبادت تاجران است، گروهی خدا را از روی ترس عبادت می کنند، این پرستش بردگان است، و گروهی خدا را به خاطر سپاسگزاری و تشکّر از او پرستش می کنند، این عبادت آزادمردان است و آن بهترین عبادت است.

مجلسی، بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۷.

اللّهُمَّ اجعَلني أخشاكَ كَأَنّي أراكَ، وَ أسعِدني بِتَقواكَ وَ لا تُشقِني بِمَعصِيَتِكَ؛

خدایا! مرا چنان بیمناک قرار ده که گویی تو را می بینم و با پروای از خودت سعادتمندم کن و با معصیتت، مرا بدبخت مکن.

بحارالأنوار، ج ۹۸، ص ۲۱۸

من عَبَدَ اللّهَ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّهُ فَوقَ أمانِيِّهِ و كِفايَتِهِ؛

هر که خدا را، آن گونه که سزاوار او است، بندگی کند، خداوند بیش از آرزوها و کفایتش به او عطا کند.

بحارالأنوار، ج 71، ص 183
Esc
↑ ↓ جابه‌جاییEnter باز کردن/ یا Ctrl K از هر صفحه