احادیث امام حسن (ع)

اَلمَعروفُ مَا لَم يَتَقَدَّمهُ مَطلٌ، وَلَم يَتبَعهُ مَنٌّ؛

احسان آن است که تأخیری در پیش و منتی در پس، نداشته باشد.

تُجهَلُ النِّعَمُ ما أقامَت، فإذا وَلَّت عُرِفَت.

نعمت ها تا هستند نا شناخته اند و همین که رفتند[قدرشان]شناخته می شوند.

أحسِن جِوارَ مَن جاوَرَک تَکن مُسلِماً؛

با همسایه ات به نیکی همسایگی کن تا مسلمان باشی.

قَد أکثَرَ مِن الهَیبَةِ الصّامِتُ.

آدم خموش، پر هیبت است.

مَنِ اتَّکلَ علی حُسنِ الاختِیارِ مِنَ اللّه، لَم یتَمَنَّ أنّهُ فی غَیرِ الحالِ التی اختارَها اللّه لَهُ.

هرکه به حُسن انتخاب خداوند تکیه کند، جز آن وضعی را که خدا برایش برگزیده است، آرزوی داشتن وضعی دیگر نکند.

اَلإخاءُ الوَفاءُ فِی الشِّدَّةِ وَ الرَّخاءِ

نشانه برادری، وفاداری در سختی و آسایش است.

مَن قَرَأ القرآنَ كانَت لَهُ دعوةٌ مُجابةٌ إمّا مُعَجَّلَةً و إمّا مُؤَجَّلةً

کسی که قرآن بخواند زود یا دیر دعایی مستجاب دارد.

لاتُعاجِلِ الذَّنبَ بِالعُقُوبَةِ واجْعَلْ بَينَهُما لِلاِعتِذارِ طَريقا

در مجازات خطا کار شتاب مکن و میان خطا ومجازات، راهی برای عذرخواهی قرار ده.

أنَا مِن أَهل البیت اَلّذینَ اِفتَرَضَ اللهُ مَوَدَّتَهُم عَلی کُلَّ مُسلِم.

من از آن خاندانم که خدا دوستی آنان را بر هر مسلمانی، واجب کرد.

وَ اعْمَلْ لِدُنْیاكَ كَأنَّكَ تَعیشُ أبَداً، وَ اعْمَلْ لاِخِرَتِكَ كَأنّكَ تَمُوتُ غدَاً.

در دنیا ـ از نظر اقتصاد و صرفه جوئی و...ـ چنان برنامه ریزی کن مثل آن که می خواهی همیشه دوام داشته باشی، و نسبت به آخرت به نوعی حرکت و کار کن مثل این که فردا خواهی مُرد.

اَلنّاسُ اَرْبَعَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ لَهُ خُلقٌ وَ لا خَلاقَ لَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَهُ خَلاقٌ وَ لا خُلقَ لَهُ، قَدْ ذَهَبَ الرّابِـعُ وَ هُوَ الَّذی لا خَلاقَ وَ لا خُلقَ لَهُ وَ ذلِکَ شَرُّ النّاسِ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَهُ خُلقٌ وَ خَلاقٌ فَذلِکَ خَیْرُ النّاسِ؛

مردم چهار دسته اند: دسته ای از آنها اخلاق دارند، امّا بهره ای (از دنیا) ندارند. دسته ای بهره ای از دنیا دارند، اما اخلاق ندارند. دسته ای نه بهره ای (از دنیا) و نه اخلاق دارند که اینها بدترین مردم اند. و دسته ای که هم اخلاق دارند و هم (از دنیا) بهره مندند اینان، بهترین مردم اند.

أکْیَسُ الْکَیِّسِ التُّقی، وَ أحْمَقُ الْحُمْقِ الْفُجُورَ، الْکَریمُ هُوَ التَّبَرُّعُ قَبْلَ السُّؤالِ.

زیرک ترین و هوشیارترین افراد، شخص با تقوا و پرهیزکار می باشد؛ و أحمق و نادان ترین افراد، کسی است که تبهکار و اهل معصیت باشد؛ گرامی ترین و با شخصیّت ترین (کریم) افراد، آن کسی است که به نیازمندان پیش از اظهار نیازشان، کمک نماید.