وَاحْمِدُوا اللّه الَّذی لِعَظَمَتِهِ وَنورِهِ یبْتَغی منْ فِی السَّماواتِ وَالْأرَضِ اِلَیهِ الْوَسیلَةَ وَنحْنُ وَسیلَتُهُ فی خَلْقِهِ وَنَحْنُ خاصَّتُهُ وَمَحَلُّ قُدْسِهِ وَنَحْنُ حُجَّتُهُ فی غَیبِهِ وَنَحْنُ وَرَثَةُ اَنْبِیائِهِ
سپاسِ خدایی را به جای آرید که به خاطر عظمت وجود و جلوه نورش هر آنچه در آسمانها و زمین است خواهان ره یافتن به سوی او هستند و در این میان تنها ما وسیله تقرب به او و بندگانِ برگزیده و پایگاه تقدیس و تنزیه او و حجت او در غیبت و نهان و وارث پیامبران اوییم. »
- شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید معتزلی، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، چاپ اول، 1404 ق، ج 16، ص 211.