احادیث درباره کفایت شدن توکّل کننده از امام علی (ع)

التّوكّل كفاية

توکّل، بس بودن است.

اَلتَّوَكُّلُ كِفَايَةٌ شَرِيفَةٌ لِمَنِ اِعْتَمَدَ عَلَيْه

توکّل، بس بودن شرافتمندانه ای است برای کسی که به آن اعتماد کند.

تَوَكَّلْ عَلَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ فَإِنَّهُ قَدْ تَكَفَّلَ بِكِفَايَةِ اَلْمُتَوَكِّلِينَ عَلَيْه

بر خداوند سبحان توکّل کن؛ پس همانا او کفایت امور توکّل کنندگان بر خود را پذیرفته است.

كُلُّ مُتَوَكِّلٍ مَكْفِي

هر توکّل کننده ای، کفایت شده است.

كُنْ مُتَوَكِّلا تَكُنْ مُكَفِّيا

توکّل کننده باش تا کفایت شوی.

مَنْ تَوَكَّلَ كَفَى

کسی که توکّل کند، کفایت شده است.

مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اَللَّهِ كُفِي

کسی که بر خدا توکّل کند، کفایت شده است.

مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اَللَّهِ عَلَيْهِ كَفَاه

کسی که بر خدا توکّل کند، او را کافی است.

مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اَللَّهِ كُفِيَ وَ اِسْتَغْنَى

کسی که بر خدا توکّل کند، کفایت شده است و بی نیاز گردد.

مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اَللَّهِ غَنِيَ عَنْ عِبَادِه

کسی که بر خدا توکّل کند، از بندگان او بی نیاز باشد.

مَنِ اِسْتَغْنَى عَنِ اَلنَّاسِ أَغْنَاهُ اَللَّهُ سُبْحَانَه

کسی که طالب بی نیازی از مردم است، خداوند سبحان او را بی نیاز کند.

كَيْفَ يُضَيَّعُ مَنِ اَللَّهُ كَافِلُه

چگونه ممکن است بی بهره ماند کسی که ضامن او خداست؟