احادیث درباره ویژگیها و نشانه های مؤمن از امام علی (ع)

اَلدُّنْيَا سِجْنُ اَلْمُؤْمِنِ وَ اَلْمَوْتُ تُحْفَتُهُ وَ اَلْجَنَّةُ مَأْوَاه

دنیا، زندان مؤمن است و مرگ، ارمغان و بهشت، جایگاه او.

اَلْمُؤْمِنُ غِرٌّ كَرِيمٌ مَأْمُونٌ عَلَى نَفْسِهِ حَذِرٌ مَحْزُون

مؤمن، گول خور، بزرگوار، بر نفس خویش ایمن، و پرهیز کنندۀ اندوهناک است.

اَلْمُؤْمِنُ دَائِمُ اَلذِّكْرِ كَثِيرُ اَلْفِكْرِ عَلَى اَلنَّعْمَاءِ شَاكِرٌ وَ فِي اَلْبَلاَءِ صَابِر

مؤمن، همواره در ذکر، بسیار اندیشگر، بر نعمتها شاکر و در سختیها شکیباست.

اَلْمُؤْمِنُ اَلدُّنْيَا مِضْمَارُهُ وَ اَلْعَمَلُ هِمَّتُهُ وَ اَلْمَوْتُ تُحْفَتُهُ وَ اَلْجَنَّةُ سُبْقَتُه

دنیا، میدان مؤمن، عمل، همّت، مرگ، ارمغان و بهشت، گرو و شرط بندی اوست.

اَلْمُؤْمِنُ مَنْ طَهَّرَ قَلْبَهُ مِنَ اَلدَّنِيَّةِ مِنَ اَلرِّيبَة

مؤمن کسی است که دل خود را از بدیها پاک کرده است.

اَلْمُؤْمِنُ قَرِيبٌ أَمْرُهُ بَعِيدٌ هَمُّهُ كَثِيرٌ صَمْتُهُ خَالِصٌ عَمَلُه

کار مؤمن نزدیک، اندوه او دور، خاموشی او بسیار و عمل او بی آلایش است.

اَلْمُؤْمِنُ عَلَى اَلطَّاعَاتِ حَرِيصٌ وَ عَنِ اَلْمَحَارِمِ عَف

مؤمن بر فرمانبرداری حریص و از حرامها خود بازدارنده است.

اَلْمُؤْمِنُ نَفْسُهُ أَصْلَبُ مِنَ اَلصَّلْدِ وَ هُوَ أَذَلُّ مِنَ اَلْعَبْد

نفس مؤمن، سخت تر از زمین سخت و صاف است و فروتنی کننده تر از بنده می باشد.

اَلْمُؤْمِنُ إِذَا نَظَرَ اِعْتَبَرَ وَ إِذَا سَكَتَ تَفَكَّرَ وَ إِذَا تَكَلَّمَ ذَكَرَ وَ إِذَا أُعْطِيَ شَكَرَ وَ إِذَا اُبْتُلِيَ صَبَر

آنگاه که مؤمن بنگرد، عبرت گیرد و هر گاه خاموش باشد، اندیشه کند و هر گاه بگوید، یاد خدا کند و هر گاه به او عطا شود، شکر نماید و هنگام گرفتاری، شکیبا باشد.

اَلْمُؤْمِنُ إِذَا وُعِظَ اِزْدَجَرَ وَ إِذَا حُذِّرَ حَذِرَ وَ إِذَا عُبِّرَ اِعْتَبَرَ وَ إِذَا ذُكِّرَ ذَكَرَ وَ إِذَا ظُلِمَ غَفَر

هر گاه به مؤمن پند داده شود، باز ایستد و هر گاه ترسانیده شود، دوری کند و هر گاه عبرت داده شود، عبرت گیرد و هر گاه یاد آوری شود، توجه کند و هر گاه ستم شود، درگذرد.

اَلْعَقْلُ خَلِيلُ اَلْمُؤْمِنِ وَ اَلْعِلْمُ وَزِيرُهُ وَ اَلصَّبْرُ أَمِيرُ جُنُودِهِ وَ اَلْعَمَلُ قَيِّمُه

خرد، دوست مؤمن و دانش، وزیر و شکیبایی، فرمانده و عمل، کارگزار اوست.

اَلْمُؤْمِنُ دَأْبُهُ زَهَادَتُهُ وَ هَمُّهُ دِيَانَتُهُ وَ عِزُّهُ قَنَاعَتُهُ وَ جِدُّهُ لِآخِرَتِهِ قَدْ كَثُرَتْ آثَرَتْ حَسَنَاتُهُ وَ عَلَتْ دَرَجَاتُهُ وَ شَارَفَ رشاف خَلاَصَهُ وَ نَجَاتَه

عادت مؤمن، بی رغبتی است و همّت او، دینداری و شرافت او، صرفه جویی و تلاش او، برای آخرت.نیکیهای او بسیار شده و رتبه و مقام او عالی و بلند گردیده و بر رهایی و رستگاری خود مشرف شده است.