مِنْ سَعَادَةِ اَلْمَرْءِ أَنْ تَكُونَ صَنَايِعُهُ عِنْدَ مَنْ يَشْكُرُهُ وَ مَعْرُوفُهُ عِنْدَ مَنْ لاَ يَكْفُرُه
از نیکبختی آدمی آن است که کار نیک به کسی کند که سپاس گذارد و نیکوکاریش نزد کسی باشد که ناسپاس نباشد.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
مِنْ سَعَادَةِ اَلْمَرْءِ أَنْ تَكُونَ صَنَايِعُهُ عِنْدَ مَنْ يَشْكُرُهُ وَ مَعْرُوفُهُ عِنْدَ مَنْ لاَ يَكْفُرُه
از نیکبختی آدمی آن است که کار نیک به کسی کند که سپاس گذارد و نیکوکاریش نزد کسی باشد که ناسپاس نباشد.
مِنْ سَعَادَةِ اَلْمَرْءِ أَنْ تَكُونَ صَنَايِعُهُ عِنْدَ مَنْ يَشْكُرُهُ وَ مَعْرُوفُهُ عِنْدَ مَنْ لاَ يَكْفُرُه
از نیکبختی آدمی آن است که کار نیک به کسی کند که سپاس گذارد و نیکوکاریش نزد کسی باشد که ناسپاس نباشد.