اَلسَّاعَاتُ تَنْهَبُ اَلْآجَال
ساعتها، عمرها را به غارت می برد.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
اَلسَّاعَاتُ تَنْهَبُ اَلْآجَال
ساعتها، عمرها را به غارت می برد.
اَلسَّاعَاتُ تَنْقُصُ تَنْتَقِصُ اَلْأَعْمَار
ساعتها، عمر را کم می کنند.
إِنَّ اَللَّيْلَ وَ اَلنَّهَارَ مُسْرِعَانِ فِي هَدْمِ اَلْأَعْمَار
همانا شب و روز در نابودی عمرها، بر هم پیشی می گیرند.
اَلسَّاعَاتُ تَخْتَرِمُ اَلْأَعْمَارَ وَ تُدْنِي مِنَ اَلْبَوَار
ساعتها، بتدریج عمرها را برمی کند، و مرگ را نزدیک می گرداند.
إِنَّ غَايَة تَنْقُصُهَا اَللَّحْظَةُ وَ تَهْدِمُهَا اَلسَّاعَةُ لَحَرِيَّةٌ بِقَصْرِ اَلْمُدَّة
همانا سرانجامی که چشم به هم زدنها آن را کوتاه و ساعتها آن را نابود نماید، به کوتاهی مدّت سزاوار است.
كَيْفَ يَفْرَحُ بِعُمْرٍ تَنْقُصُهُ اَلسَّاعَات
چگونه آدمی به عمر خوشحال است که ساعتها آن را کم می کند.
فِي كُلِّ وَقْتٍ فَوْت
هر فرصتی در معرض نابودی است.
كُلُّ مَعْدُودٍ مُنْتَقَص
هر شماره شده ای، کم شونده است.
كُلُّ يَوْمٍ يَسُوقُ إِلَى غَدِه
هر روز، به سوی فردا رانده می شود.
مَا اِنْقَضَتْ مَا نَقَصَتْ سَاعَةٌ مِنْ دَهْرِكَ إِلاَّ بِقِطْعَةٍ مِنْ عُمُرِك
ساعتی از روزگار تو نمی گذرد، مگر با قطعه ای از عمر تو.
مَا أَسْرَعَ اَلسَّاعَاتِ فِي اَلْأَيَّامِ وَ أَسْرَعَ اَلْأَيَّامَ فِي اَلشُّهُورِ وَ أَسْرَعَ اَلشُّهُورَ فِي اَلسَّنَةِ وَ أَسْرَعَ اَلسَّنَةَ فِي اَلْعُمْر
چه شتاب می کند ساعتها در روزها، و چه شتاب می کند روزها در ماهها، و چه شتاب می کند ماهها در سال، و چه شتاب می کند سال در عمر.
مَعَ اَلسَّاعَاتِ تُفْنَى اَلْآجَال
با ساعتها، قدرت عمرها نابود می شود.