احادیث درباره صبر و شکر از امام علی (ع)

إِنَّكُمْ إِنْ صَبَرْتُمْ عَلَى اَلْبَلاَءِ وَ شَكَرْتُمْ فِي

اگر بر بلا شکیبایی کنید و در فراخی شکر کنید و به آنچه خداوند مقدّر کرده خشنود باشید، خشنودی خداوند از آن شما خواهد بود. إذا ابتلیت فاصبر. هر گاه مبتلا شدید،

ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ فَقَدْ رُزِقَ خَيْرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ هُنَّ اَلرِّضَا بِالْقَضَاءِ وَ اَلصَّبْرُ عَلَى اَلْبَلاَءِ وَ اَلشُّكْرُ فِي اَلرَّخَاء

سه چیز در هر کس باشد خیر دنیا و آخرت به او رسد:خشنودی به آنچه مقدّر شده، شکیبایی بر بلا، و شکر در فراخی.

سِلاَحُ اَلْمُوقِنِ اَلصَّبْرُ عَلَى اَلْبَلاَءِ وَ اَلشُّكْرُ فِي اَلرَّخَاء

اسلحۀ صاحب یقین، شکیبایی بر بلا و شکر در فراخی است.

حَقُّ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ عَلَيْكُمْ فِي اَلْيُسْرِ اَلْبِرُّ وَ اَلشُّكْرُ وَ فِي اَلْعُسْرِ اَلرِّضَا وَ اَلصَّبْر

حقّ خداوند بر شما در هنگام گشایش، نیکی و سپاس است و در سختی، خشنودی و شکیبایی.

قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اَلزُّهْدُ ثَرْوَةٌ وَ اَلْوَرَعُ جُنَّةٌ وَ أَفْضَلُ اَلزُّهْدِ إِخْفَاءُ اَلزُّهْدِ اَلزُّهْدُ يُخْلِقُ اَلْأَبْدَانَ وَ يُجَدِّدُ اَلْآمَالَ وَ يُقَرِّبُ اَلْمَنِيَّةَ وَ يُبَاعِدُ اَلْأُمْنِيَّةَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ نَصِبَ وَ مَنْ فَاتَهُ تَعِبَ وَ لاَ كَرَمَ كَالتَّقْوَى وَ لاَ تِجَارَةَ كَالْعَمَلِ اَلصَّالِحِ وَ لاَ وَرَعَ كَالْوُقُوفِ عِنْدَ اَلشُّبْهَةِ وَ لاَ زُهْدَ كَالزُّهْدِ فِي اَلْحَرَامِ اَلزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى لِكَيْلاٰ تَأْسَوْا عَلىٰ مٰا فٰاتَكُمْ وَ لاٰ تَفْرَحُوا بِمٰا آتٰاكُمْ : فَمَنْ…

امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود:زهد ثروت است، و پرهیزگاری و خویشتن داری از گناه سپر، و بهترین زهدها پنهان نمودن زهد است، زهد بدنها را ضعیف و لاغر می نماید و آرزوها را محدود می کند، و مرگ را نزدیک می نماید، و امید را دور می سازد، هر کس به آن دست یابد بهره مند شده و هر کس آن را از دست دهد به سختی افتد، هیچ بزرگواری مانند تقوا نیست، و هیچ تجارتی مثل عمل صالح نمی باشد، و هیچ پرهیزگاری و خویشتن داری همانند ایستادگی در مقابل امور مشتبه نیست، و هیچ پارسائی همانند پارسائی در مقابل حرام نیست، تمامی زهد بین دو کلمه قرار گرفته، خداوند متعال می فرماید: تا بر آنچه از دست شما رفته اندوهگین نشوید و به آنچه به شما داده شده است شادمانی نکنید ، پس هر کس بر گذشته اش ناراحت نشود و به آینده اش شادمان نگردد دو طرف…

اَلْإِيمَانُ صَبْرٌ فِي اَلْبَلاَءِ وَ شُكْرٌ فِي اَلرَّخَاء

ایمان، شکیبایی در سختی و شکر در فراخی است.

اَلْمُؤْمِنُ إِذَا نَظَرَ اِعْتَبَرَ وَ إِذَا سَكَتَ تَفَكَّرَ وَ إِذَا تَكَلَّمَ ذَكَرَ وَ إِذَا أُعْطِيَ شَكَرَ وَ إِذَا اُبْتُلِيَ صَبَر

آنگاه که مؤمن بنگرد، عبرت گیرد و هر گاه خاموش باشد، اندیشه کند و هر گاه بگوید، یاد خدا کند و هر گاه به او عطا شود، شکر نماید و هنگام گرفتاری، شکیبا باشد.

إنّ الزّهادة قصر الأمل و الشّكر على النعم و الورع عن المحارم فإن عزب غرب ذلك عنكم فلا يغلب الحرام صبركم و لا تنسوا عند النّعم شكركم فقد أعذر اللّه سبحانه إليكم بحجح مسفرة ظاهرة و كتب بارزة العذر واضحة.

همانا بی رغبتی در دنیا، کوتاهی آرزو، و سپاسگزاری بر نعمتها، و پارسایی از حرامها است.اگر اینها از شما ترک شد پس مراقب باشید که حرام بر شکیبایی شما چیره نشود؛ و هنگام نعمتها، سپاسگزاری را فراموش نکنید.به تحقیق خداوند بهانۀ شما را با حجّتهای روشن و آشکار و کتابهای آشکار کننده و روشن زایل کرده است.

خَيْرُ اَلنَّاسِ مَنْ إِذَا أُعْطِيَ شَكَرَ وَ إِذَا اُبْتُلِيَ صَبَرَ وَ إِذَا ظُلِمَ غَفَر

بهترین مردم کسی است که هر گاه عطا داده شود، شکر کند و هر گاه مبتلا گردد، شکیبایی نماید و هر گاه ستم شود، در گذرد.

مَنْ أُنْعِمَ عَلَيْهِ فَشَكَرَ كَمَنِ اِبْتَلَى فَصَبَر

هر که نعمت داده شود، شکر کند همانند کسی است که مبتلا شود و شکیبایی نماید.

إنّ الزّهادة قصر الأمل و الشّكر على النعم و الورع عن المحارم فإن عزب غرب ذلك عنكم فلا يغلب الحرام صبركم و لا تنسوا عند النّعم شكركم فقد أعذر اللّه سبحانه إليكم بحجح مسفرة ظاهرة و كتب بارزة العذر واضحة.

همانا بی رغبتی در دنیا، کوتاهی آرزو، و سپاسگزاری بر نعمتها، و پارسایی از حرامها است.اگر اینها از شما ترک شد پس مراقب باشید که حرام بر شکیبایی شما چیره نشود؛ و هنگام نعمتها، سپاسگزاری را فراموش نکنید.به تحقیق خداوند بهانۀ شما را با حجّتهای روشن و آشکار و کتابهای آشکار کننده و روشن زایل کرده است.

خَيْرُ اَلنَّاسِ مَنْ إِذَا أُعْطِيَ شَكَرَ وَ إِذَا اُبْتُلِيَ صَبَرَ وَ إِذَا ظُلِمَ غَفَر

بهترین مردم کسی است که هر گاه عطا داده شود، شکر کند و هر گاه مبتلا گردد، شکیبایی نماید و هر گاه ستم شود، در گذرد.