احادیث درباره شوخی و خنده زیاد از امام علی (ع)

اَلْإِفْرَاطُ فِي اَلْمَزْحِ خُرْق

زیاده روی در شوخی، نادانی است.

المزاح فزقة تتبعها ضغينة

شوخی کردن، جدایی به دنبال آورد.

إِيَّاكَ أَنْ تَذْكُرَ مِنَ اَلْكَلاَمِ مُضْحِكا وَ إِنْ حَكَيْتَهُ عَنْ غَيْرِك

بپرهیز از این که سخن خنده آور گویی، اگر چه از دیگری حکایت کنی.

آفَةُ اَلْهَيْبَةِ اَلْمِزَاح

آفت شکوه و بزرگی، شوخی کردن است.

خَيْرُ اَلضَّحِكِ اَلتَّبَسُّم

بهترین خنده، تبسّم است.

دع المزاح فإنّه لقاح الصّغينة

شوخی را واگذار، زیرا کینه آفرین است.

كَفَى بِالْمَرْءِ جَهْلا أَنْ يَضْحَكَ مِنْ غَيْرِ عَجَب

برای نادانی مرد کافی است این که بی جهت بخندد.

كَثْرَةُ ضَحِكِ اَلرَّجُلِ تُفْسِدُ وَقَارَه

خندۀ زیاد مرد، سنگینی و وقار را از بین می برد.

كَثْرَةُ اَلْمِزَاحِ تُسْقِطُ اَلْهَيْبَة

خندۀ زیاد، بزرگی را می زداید.

كَثْرَةُ اَلضَّحِكِ تُوحِشُ اَلْجَلِيسَ وَ تَشِينُ اَلرَّئِيس

خندۀ زیاد، همنشین را می رهاند و رییس را سبک می گرداند.

كَثْرَةُ اَلْمِزَاحِ تُذْهِبُ اَلْبَهَاءَ وَ يُوجِبُ اَلشَّحْنَاء

شوخی بسیار، ارزش انسان را می برد و باعث کینه و دشمنی شود.

مَنْ مَزَحَ اِسْتَخَفَّ بِه

کسی که شوخی کند، به وسیلۀ آن خوار شود.