احادیث درباره ستم و زوال نعمت از امام علی (ع)

دَوَامُ اَلظُّلْمِ يَسْلُبُ اَلنِّعَمَ وَ يَجْلُبُ اَلنِّقَم

دوام ستم، نعمتها را بر می دارد و مصیبتها را جلب می کند.

كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ سَلَبَهَا ظُلْم

بسا نعمتی را که ستم آن را برداشته است.

كَفَى بِالْبَغْيِ سَالِبا لِلنِّعْمَة

برای ستمگری، سلب نعت بس است.

كَفَى بِالظُّلْمِ طَارِدا لِلنِّعْمَةِ وَ جَالِبا لِلنِّقْمَة

برای ستم بس است که دور کنندۀ نعمت و کشندۀ مصیبت است.

ليس شيىء أدعى أرعى إلى زوال نعمة و تعجيل نقمة من إقامة على ظلم.

هیچ چیزی مانند ایستادگی بر ستم نیست در زوال نعمت و شتاب در مصیبت و عقوبت.

اَلظُّلْمُ يَجْلِبُ اَلنَّقِمَة

ستم به مصیبت می کشد.

اَلْبَغْيُ يَجْلِبُ اَلنِّقَم

ستمگری، مصیبتها را به خود می کشد.

اِتَّقُوا اَلْبَغْيَ فَإِنَّهُ يَجْلِبُ اَلنِّقَمَ وَ يَسْلُبُ اَلنِّعَمَ وَ يُوجِبُ اَلْغِيَر

از ستمگری بپرهیزید همانا ستمگری، مصیبتها و عقوبتها را به خود می کشد، نعمت ها را زایل می سازد و دگرگونی را واجب می کند.

أَبْلَغُ مَا تُسْتَجْلَبُ بِهِ اَلنِّقْمَةُ اَلْبَغْيُ وَ كُفْرُ اَلنِّعْمَة

رساترین چیزی که مصیبت را به خود می طلبد، ستمگری و ناسپاسی نعمت است.

بِالْبَغْيِ تُجْلَبُ اَلنِّقَم

با ستمگری، مصیبت فراهم می شود.

مَا أَقْرَبَ اَلنَّقِمَةَ مِنَ اَلظَّلُومِ اَلْمَظْلُوم

چه نزدیک است مصیبت ستمگر.

مَا أَقْرَبَ اَلنِّقْمَةَ مِنْ أَهْلِ اَلظُّلْمِ وَ اَلْعُدْوَان

چه نزدیک است مصیبت از ستمکاران و متجاوزان.