احادیث درباره راه شکر از امام علی (ع)

إِظْهَارُ اَلْغِنَى مِنَ اَلشُّكْر

اظهار بی نیازی، نوعی شکر نعمت است.

أَكْثِرِ اَلنَّظَرَ إِلَى مَنْ فُضِّلْتَ عَلَيْهِ فَإِنَّ ذَلِكَ مِنْ أَبْوَابِ اَلشُّكْر

نگاه خود را به کسانی که تو بر آنها فزونی داده شده ای زیاد کن؛ همانا این کار، از درهای شکر است.

أَحْسَنُ شُكْرِ اَلنِّعَمِ اَلْإِنْعَامُ بِهَا

نیکوترین شکر نعمتها، بخشش به دیگران است.

إِذَا قَصُرَتْ يَدُكَ عَنِ اَلْمُكَافَاةِ فَأَطِلْ لِسَانَكَ بِالشُّكْر

هر گاه دستت از پاداش کوتاه است پس زبانت را به شکر طولانی کن.

شُكْرُ مَنْ دُونَكَ بسيب بِسَبَبِ اَلْعَطَاء

شکر کسی که مادون توست، با جاری کردن به وسیلۀ بخشش است.

شُكْرُ إِلَهِكَ بِطُولِ اَلثَّنَاء

شکر پروردگارت با ستایش طولانی است.

شُكْرُ مَنْ فَوْقَكَ بِصِدْقِ اَلْوَلاَء

شکر کسی که بر تو برتر است، به صداقت در دوستی است.

شُكْرُ اَلْمُؤْمِنِ يَظْهَرُ فِي عَمَلِه

شکر مؤمن، در کردار او آشکار می شود.

شَكَرَ اَلْإِحْسَانَ مَنْ أَثْنَى عَلَى مُسْدِيهِ وَ ذَكَرَ بِالْجَمِيلِ مُولِيَه

شکر نیکی را کرده است کسی که نیکی کننده را ستایش کرده و صاحب آن را به نیکی یاد کرده است.

لَنْ يَسْتَطِيعَ أَحَدٌ أَنْ يَشْكُرَ اَلنِّعَمَ بِمِثْلِ اَلْإِنْعَامِ بِهَا

هیچ کس نمی تواند شکر نعمتها را مانند بخشش آن به دیگران بنماید.