احادیث درباره دل نکوهیده از امام علی (ع)

اِنْتِبَاهُ اَلْعُيُونِ لاَ يَنْفَعُ مَعَ غَفْلَةِ اَلْقُلُوب

با غفلت دلها، بیداری چشمها بهره ای ندارد.

خُلُوُّ اَلْقَلْبِ مِنَ اَلتَّقْوَى يَمْلَأُهُ مِنْ فِتَنِ اَلدُّنْيَا

دلی که از پرهیزگاری تهی است، از بلاهای دنیا پر شود.

سَمْعُ اَلْأُذُنِ لاَ يَنْفَعُ مَعَ غَفْلَةِ اَلْقَلْب

با غفلت دل، شنیدن گوش سودی ندهد.

شَرُّ اَلْقُلُوبِ اَلشَّاكُّ فِي إِيمَانِه

بدترین دلها، دلی است که در ایمان خود شک کند.

عِظَمُ اَلْجَسَدِ وَ طُولُهُ لاَ يَنْفَعُ إِذَا كَانَ اَلْقَلْبُ خَاوِيا

بزرگی و بلندی جسم سودی ندارد، آنگاه که دل تهی باشد.

مَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ اَلنَّار

کسی که دل او مرده است، وارد آتش شود.

وَقِرَ قَلْبٌ لَمْ يَكُنْ لَهُ أُذُنٌ وَاعِيَة

دلی که گوش نگاه دارنده ندارد، کر شده است.