قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لاَ يَصْلُحُ مِنَ اَلْكَذِبِ جِدٌّ وَ لاَ هَزْلٌ وَ لاَ أَنْ يَعِدَ أَحَدُكُمْ صَبِيَّة ثُمَّ لاَ يَفِيَ لَهُ وَ اَلْكَذِبُ يَهْدِي إِلَى اَلْفُجُورِ وَ اَلْفُجُورُ يَهْدِي إِلَى اَلنَّارِ وَ مَا يَزَالُ أَحَدُكُمْ يَكْذِبُ حَتَّى يُقَالَ كَذَبَ وَ فَجَرَ وَ مَا يَزَالُ أَحَدُكُمْ يَكْذِبُ حَتَّى لاَ يَبْقَى فِي قَلْبِهِ مَوْضِعُ إِبْرَةٍ صِدْقٌ فَيُسَمَّى عِنْدَ اَللَّهِ كَذَّابا .
امیر المؤمنین علیه السّلام فرمود:دروغ گفتن چه به صورت جد و چه شوخی روا نیست، و صحیح نیست که انسان فرزندش را وعده ای دهد و به آن عمل نکند، و دروغگویی انسان را به کارهای زشت می کشاند، و کارهای زشت انسان را بسوی دوزخ می برد، و همیشه اگر یکی از شماها دروغ بگوید، گفته می شود:دروغ گفت و بد کاری کرد، و همواره اگر دروغ بگویید به اندازه یک سر سوزن راست در قلب شما نمی ماند، و چنین شخصی نزد خدا از جمله بسیار دروغگویان ثبت شود.