احادیث درباره خوبی فقر از امام علی (ع)

اَلْفَقِيرُ اَلرَّاضِي نَاجٍ مِنْ حَبَائِلِ إِبْلِيسَ وَ اَلْغَنِيُّ وَاقِعٌ فِي حَبَائِلِه

نادار خشنود، از ریسمانهای شیطان رها شده و ثروتمند، در دامش افتاده است.

اَلْفَقْرُ صَلاَحُ اَلْمُؤْمِنِ وَ مُرِيحُهُ مِنْ حَسَدِ اَلْجِيرَانِ وَ تَمَلُّقِ اَلْإِخْوَانِ وَ تَسَلُّطِ اَلسُّلْطَان

ناداری، صلاح مؤمن است و او را از حسادت همسایگان و چاپلوسی برادران و چیرگی پادشاه راحت می کند.

حُبُّ اَلْفَقْرِ يَكْسِبُ اَلْوَرَع

دوستی و خشنودی بر ناداری، پارسایی آورد.

ملوك الدّنيا و الآخرة الفقراء الرّاضوان.

پادشاهان دنیا و آخرت، تهیدستان خشنوداند.

ضَرَرُ اَلْفَقْرِ أَحْمَدُ مِنْ أَشَرِ اَلْغِنَى

زیان ناداری، ستوده تر از بدمستی توانگری است.

عَلَى قَدْرِ اَلْحِرْمَانِ تَكُونُ اَلْحِرْفَةُ اَلْحِرْقَة

به اندازۀ محرومیت، روش کسب و کار سوزش خواهد بود.

فِي خِفَّةِ اَلظَّهْرِ رَاحَةُ اَلسِّرِّ وَ تَحْصِينُ اَلْقَدْر

آسایش ضمیر و حفظ منزلت، در سبکی بار است.

مَنْ أَحَبَّ اَلسَّلاَمَةَ فَلْيُؤْثِرِ اَلْفَقْرَ وَ مَنْ أَحَبَّ اَلرَّاحَةَ فَلْيُؤْثِرِ اَلزُّهْدَ فِي اَلدُّنْيَا

هر که سلامتی را دوست دارد، پس ناداری را برگزیند. و هر که آسایش را دوست دارد، پس بی رغبتی در دنیا را برگزیند.

مَنْ سَلاَ عَنْ مَوَاهِبِ اَلدُّنْيَا عَز

هر که از نعمتهای دنیا دوری گزیند، عزیز شود.