احادیث درباره تباه ساختن نیکی از امام علی (ع)

لاَ مَعْرُوفَ أَضْيَعُ مِنِ اِصْطِنَاعِ اَلْكَفُور

چیزی همانند نیکی به ناسپاس، آن را تباه نمی کند.

اِصْطِنَاعُ اَلْكَفُورِ مِنْ أَعْظَمِ اَلْجُرْم

نیکی به ناسپاسان، از بزرگترین خطاهاست.

اَلْكَرَامَةُ تُفْسِدُ مِنَ اَللَّئِيمِ بِقَدْرِ قَدْرَ مَا تُصْلِحُ مِنَ اَلْكَرِيم

بخشش فرومایه تباه می کند به اندازه ای که بخشش بزرگوار نیک می سازد.

إِنَّ إِمْسَاكَ اَلْحَافِظِ أَجْمَلُ مِنْ بَذْلِ اَلْمُضَيِّع

همانا خسّت حفظ کننده، زیباتر از بخشش تباه کننده است.

تَضْيِيعُ اَلْمَعْرُوفِ وَضْعُهُ فِي غَيْرِ عَرُوف

نیکی نابجا، تباه کردن آن است.

ظُلْمُ اَلْإِحْسَانِ وَضْعُهُ فِي غَيْرِ مَوْضِعِه

نیکی نابجا، ستم به نیکی کردن است.

ظَلَمَ اَلْمَعْرُوفَ مَنْ وَضَعَهُ فِي غَيْرِ أَهْلِه

هر که به ناشایستگان نیکی کند، به نیکی ستم کرده است.

مَنْ أَسْدَى مَعْرُوفا إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ ظَلَمَ مَعْرُوفَه

هر که به ناشایستگان نیکی کند، به نیکی خود ستم کرده است.

لاَ تَضَعَنَّ مَعْرُوفَكَ عِنْدَ غَيْرِ عَرُوف

با نیکی به ناشایستگان، آن را تباه مسازید.

لاَ خَيْرَ فِي اَلْمَعْرُوفِ إِلَى غَيْرِ عَرُوف

نیکی کردن نابجا، خوبی ندارد.

رَأْسُ اَلرَّذَائِلِ اِصْطِنَاعُ اَلْأَرَاذِل

رأس بدیها، نیکی کردن به فرومایگان است.

شَرُّ اَلْأَفْعَالِ مَا هَدَمَ اَلصَّنِيعَة

بدترین کارها آن است که نیکی را خراب کند.