اللّسان جموع بصاحبه
زبان با صاحب خود زیاد سرکشی کند.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
اللّسان جموع بصاحبه
زبان با صاحب خود زیاد سرکشی کند.
اَللِّسَانُ سَبُعٌ إِنْ أَطْلَقْتَهُ عَقَر
زبان درّنده است، اگر رهایش کنی زخم می زند.
اِحْذَرُوا اَللِّسَانَ فَإِنَّهُ سَهْمٌ يُخْطِي
از زبان بپرهیزید؛ زیرا تیری است که خطا می کند.
إِنَّ لِسَانَكَ يَقْتَضِيكَ مَا عَوَّدْتَه
همانا زبان به آنچه عادتش دادی، از تو می خواهد.
لسانك يقتضيك ما عوّدته
زبان تو به آنچه عادتش دادی، از تو می خواهد.
لِسَانُكَ يَسْتَدْعِيكَ مَا عَوَّدْتَهُ وَ نَفْسُكَ تَقْتَضِيكَ مَا أَلَّفْتَه
زبان تو به آنچه عادتش دادی از تو می خواهد و نفست به آنچه الفتش دادی.
بَلاَءُ اَلْإِنْسَانِ فِي لِسَانِه
گرفتاری آدمی از زبان اوست.
حَدُّ اَللِّسَانِ أَمْضَى مِنْ حَدِّ اَلسِّنَان
تیزی زبان برّنده تر از تیزی تیغ است.
رُبَّ كَلاَمٍ كَالْحُسَام
چه بسا سخنی که چون شمشیر برنده است.
رُبَّ حَرْفٍ جَلَبَ حَنْفا رُبَّ أَمْنٍ جَلَبَ حَتْفا
چه بسا حرفی که باعث مرگی شود. چه بسا آسایشی که باعث مرگی شود .
رُبَّ فِتْنَةٍ أَثَارَهَا قَوْل
چه بسا آشوبی که از سخن برخیزد.
رُبَّ قَوْلٍ أَشَدُّ مِنْ صَوْل
چه بسا سخنی که شکننده تر از حمله است.