احادیث درباره آسایش از امام علی (ع)

زَکوةُ الیسارِ بِرُّ الجیرانِ وَ صِلَةُ الارحامِ؛

زکاتِ رفاه، نیکی با همسایگان و صله رحم است.

اَلْمُسْتَرِيحُ مِنَ اَلنَّاسِ اَلْقَانِع

آسایش یابنده از مردم، قناعت کنندۀ آنان است.

اَلْفَشَلُ القشل مَنْقَصَة

سستی، کاستی است.

اَلتَّوَانِي سَجِيَّةُ اَلنَّوْكَى

تنبلی، خصلت کم خردان ست.

إِيثَارُ اَلدَّعَةِ يَقْطَعُ أَسْبَابَ اَلْمَنْفَعَة

برگزیدن آسایش، وسایل بهره وری را می برّد.

آفَةُ اَلْعَمَلِ اَلْبِطَالَة

آفت عمل ولنگاری است.

بِالتَّوَانِي يَكُونُ اَلْفَوْت

همراه سستی، از دست دادن است.

اَلتَّوَانِي فِي اَلدُّنْيَا إِضَاعَةٌ وَ فِي اَلْآخِرَةِ حَسْرَة

سستی در دنیا سبب تباه ساختن و در آخرت پشیمانی است.

رُبَّ قَاعِدٍ عَمَّا يَسُرُّه

بسا نشسته ای، که شاد می گرداند او را.

من أطاع التّوانى ضيّع الحقوق.

هر که از سستی پیروی کند، حقوق را تباه کند.

آفَةُ اَلنُّجْحِ اَلْكَسَل

آفت پیروزی، سستی است.

مَنْ دَامَ كَسَلُهُ خَابَ أَمَلُه

هر که تنبلی او دوام یابد، امیدش ناامید گردد.